Τετάρτη, 4 Σεπτεμβρίου 2013

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΩΩΝ ΠΟΥ ΑΝΑΙΡΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΗΛΥΚΗ ΕΝΤΟΛΗ

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΤΟ ΕΠΙΚΡΑΤΩΝ ΜΗΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΔΑΞΕΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΡΡΕΝΕΣ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΩΩΝ ΑΛΛΑ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΥΠΕΡ ΜΗΤΡΩΩΝ

ΤΟ ΕΠΙΚΡΑΤΩΝ ΜΗΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΧΕΙ ΥΠΟΤΑΞΕΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΜΗΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΔΟΜΗ Η ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΤΟΜΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΩΣ ΕΚ ΤΟΥΤΟΥ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΗΤΡΑ-ΜΑΤΡΙΞ-ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΩΔΩΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΜΑΤΑΙΑ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΛΥΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΓΚΛΩΒΙΣΤΙΚΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΤΗΣ

ΣΕ ΑΥΤΟ ΣΥΜΒΑΛΛΟΥΝ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ Ο ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΘΗΛΥΚΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΥΝ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ
ΕΠΙΣΗΣ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΗΤΡΑ-ΜΑΤΡΙΞ-ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ ΑΠΑΙΤΩΝΤΑΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΡΚΩΣ ΕΚΘΗΛΥΣΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟΔΕΚΤΟΙ ΕΙΤΕ ΩΣ ΑΓΟΡΙΑ ΜΗΤΕΡΩΝ ΕΙΤΕ ΩΣ ΑΔΕΛΦΙΑ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ ΕΙΤΕ ΩΣ ΕΡΩΤΙΚΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΙΤΕ ΩΣ ΠΡΩΗΝ ΣΥΖΥΓΟΙ ΔΙΑΖΕΥΓΜΕΝΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΔΗΛΑΔΗ ΤΟ ΜΩΡΟ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ Η ΚΟΥΚΛΑ ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΗΣ Ο ΔΟΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΚΑΙ Ο ΚΟΥΒΑΛΗΤΗΣ ΔΟΥΛΟΣ ΤΡΟΦΟΔΟΤΗΣ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΩΩΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΠΛΗΡΗ ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΑΤΡΩΑ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΔΥΝΑΝΤΑΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΝ ΜΟΝΟ ΥΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΓΚΑΙΡΗΣ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗΣ ΤΩΝ ΑΡΡΕΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΗΛΥΚΗ ΕΠΙΡΡΟΗ

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΩΩΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΔΙΕΞΑΧΘΕΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΑ ΑΡΡΕΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΕΘΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΑΡΚΕΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΣΤΗΝ ΘΗΛΥΚΗ ΕΠΙΡΡΟΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΘΗΛΥΚΗ ΕΝΤΟΛΗ

Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΛΥΘΕΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΙΚΟΝΙΖΟΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΑΚΟΛΟΥΘΗ ΕΙΚΟΝΑ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΤΕΙ ΝΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΑΡΡΕΝΑ ΤΕΚΝΑ ΑΠΟ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΕΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΕΠΤΑ (7) ΕΤΩΝ ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΔΡΑΣ ΠΟΥ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΛΥΣΕΙ ΠΛΗΡΩΣ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

ΟΛΟΙ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΝΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΗΛΥΚΗ ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΑΠΟ 7 ΕΤΩΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΡΙΣΜΗ ΚΑΙ ΑΦΑΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΩΣ ΝΑ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΝ ΜΕ ΚΑΘΕ ΘΕΜΙΤΟ ΜΕΣΟΝ ΟΛΑ ΤΑ ΑΝΗΛΙΚΑ ΑΡΡΕΝΑ ΤΕΚΝΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΗΛΙΚΟΙ ΑΡΡΕΝΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΦΗΒΟΙ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΝΗΛΙΚΕΣ ΑΡΡΕΝΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΝΔΡΕΣ ΝΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΟΥΝ ΤΑΧΙΣΤΑ ΚΑΙ ΠΛΗΡΩΣ ΑΠΟ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΘΗΛΥΚΗ ΕΠΙΡΡΟΗ ΑΠΟ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΘΗΛΥΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΑΠΟ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΘΗΛΥΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΘΗΛΥΚΗ ΕΝΤΟΛΗ ΧΑΡΑΣΣΩΝΤΑΣ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΣΤΡΑΤΗΓΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΤΡΟΠΟ ΠΟΛΕΜΟΥ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΕΝΩΘΟΥΝ ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ ΙΣΑΞΙΟΥΣ ΑΡΡΕΝΕΣ ΠΟΥ ΣΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΒΙΟ ΤΟΥΣ ΘΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΠΡΑΞΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ

 
ΑΞΙΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΘΑ ΘΕΩΡΗΘΟΥΝ ΜΟΝΟ ΟΣΕΣ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΝ ΟΤΙ Η ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΤΟΥΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΤΕΚΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΤΗΝ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΩΜΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΣΚΕΨΗ ΥΠΕΡ ΑΥΤΩΝ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΚΑΙ ΘΑ ΑΦΗΣΟΥΝ ΤΟ ΠΕΔΙΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΩΣΤΕ ΤΑ ΑΡΡΕΝΑ ΝΑ ΑΝΔΡΩΘΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ ΝΑ ΕΠΙΛΥΣΟΥΝ ΤΟ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ Η ΦΥΛΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ


ΠΗΓΗ:
http://anti-kentauron.blogspot.gr/2013/03/blog-post_16.html

ΣΚΟΠΙΑΝΟ 2013: Η ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΕΚΤΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ VIRGINIΑ KAI Η ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΙΕΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ ΣΥΣΧΕΤΙΣΗ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΟΡΥΚΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΞΕΥΡΕΣΗΣ ΛΥΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ ΣΑΝ ΚΕΚΑΛΥΜΜΕΝΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ ΤΗΣ ΕΠΕΚΤΑΤΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΤΗΣ ΣΕΜΙΡΑΜΙΔΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΤΟΥ «ΕΣΤΕΜΜΕΝΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ - ΩΡΟΥ» ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΛΥΜΠΙΑΔΟΣ - ΜΥΡΤΑΛΗΣ ΩΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΩΣΦΟΡΙΚΗ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΓΕΩΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΚΩΝ ΜΕΤΑΞΥ ΣΚΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΟΣ

Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου 2011

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΤΗΛΙΓΑΔΑΣ: "ΟΡΑΤΟΤΗΣ ΜΗΔΕΝ"



"ΟΔΥΣΣΕΥΣ"
undefined
ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ


ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ Νο [ 00019 ] [ 2011.01.11 00:00 ]


Αθήνα 02-01-2011: Βρισκόμαστε στην αρχή ενός αιώνα με την εμφάνιση μίας νέας παγκόσμιας βαρβαρότητας, που ονομάζεται ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ. Ζούμε πράγματι, σε μια Νέα Εποχή όπου έχει διαταραχθεί η οικονομική και κοινωνική συνοχή των κρατών, έχουν διευρυνθεί οι κοινωνικές ανισότητες, τα πάντα αλώθηκαν, οι αρχές, οι αξίες και οι θεσμοί υποβαθμίστηκαν και εδραιώθηκε ένα διεφθαρμένο παγκόσμιο κατεστημένο.

Το σήμερα όμως έχει βαθειά χωμένες τις ρίζες του στο παρελθόν και δουλεύει, ως οι αρουραίοι, στους ανήλιαγους υπονόμους του Διεθνούς Σιωνισμού ευαγγελιζόμενο να κάνει πράξη τις γραφές των απόκρυφων βιβλίων του περί παγκόσμιας κυριαρχίας του.

Ερχόμενοι στην ελληνική πραγματικότητα φτάνουμε νοερά στην πολιτική μεταβολή του 1974 που αποτέλεσε ένα σημείο σταθμό της Ιστορίας της νεότερης Ελλάδας σηματοδοτώντας νέες κατευθύνσεις στην πορεία του Έθνους μας. Το 1974 για εμάς αποτέλεσε σημείο εκκίνησης κοινωνικών αγώνων και προσπαθειών, χρονολογία εκκίνησης κοινωνικών προσπαθειών με την ελπίδα της εδραίωσης της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας, την κατοχύρωση των ατομικών δικαιωμάτων και την υπεράσπιση της δημοκρατικής νομιμότητας ως και την ελπίδα της αναπτέρωσης του ηθικού για το αύριο του Έλληνα.
 
δείτε ολόκληρο το άρθρο εδώ:

ΝΙΚΟΣ ΛΥΓΕΡΟΣ: "ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ ΕΙΡΗΝΗΣ"

http://anti-amazon.blogspot.com/2011/01/blog-post_5840.html

THE DEFINITION OF ANTI-FEMINISM


THE DEFINITION OF ANTI-FEMINISM
http://anti-amazon.blogspot.com/2011/01/definition-of-anti-feminism.html

ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΕΘΝΩΝ, ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Πέρα απο τη «Σύγκρουση των πολιτισμών», συμβαίνει τον τελευταίο καιρό ένας άλλος πόλεμος μεταξύ των διαφόρων κέντρων των Επικυρίαρχων για τη «μοιρασιά», μέσα στα όργανα της υπερεθνικής εξουσίας, στα πλαί σια της Νέας Παγκόσμιας Τάξης. Πρώτο και κύριο μέτωπο αυτής της σύγκρουσης είναι η διαμάχη για τον μελλοντικό κατα μερισμό δυνάμεων στο εσωτερικό του τεράστιου διεθνούς ιστού των Ηνωμένων Εθνών.

Σήμερα είναι γεγονός ότι η Παγκοσμιοποίηση οδεύει αποτελεσματικά προς έναν παγκόσμιο ενιαίο φασισμό σύστημα ολοκληρωτικού χαρακτήρα, χρησιμοποιώντας αυτό που ορισμένοι αποκαλούν χαρακτηριστικά παγκόσμιο ζουρλομανδύα των Ηνωμένων Εθνών με τις πάνω από 30.000 Μη-Κυβερνη τικές Οργανώσεις και περισσότερες από 37.000 Πολυεθνικές Εταιρείες και Ιδρύματα...

Ενώ όμως ο Ο.Η.Ε. έπαιξε ικανοποιητικά τον ρόλο που του είχε ανατεθεί από τους Επικυρίαρχους όλες αυτές τις δεκαετίες, τα δύσκολα άρχισαν όταν μπήκαμε στην τελική ευθεία της Παγκοσμιοποίησης, οπότε κι άρχισε η απομυθοποίηση του «ειρηνευτικού» ρόλου του διεθνούς αυτού Οργανισμού.

Το αποκορύφωμα αυτής της εξέλιξης ήταν ο πόλεμος στο Ιράκ και η δημόσια σύγκρου ση Αγγλοαμερικανών και Γαλλογερμανών, που οδήγησε στον υποβιβασμό του Ο.Η.Ε. και την ανάδειξη του NATO σε ρόλο διεθνούς αστυ νόμου. Στην τελευταία συνεδρίαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, φάνηκε καθαρά αυ τή η σύγκρουση που, εκ πρώτης όψε ως, είναι πολιτική αλλά, όπως θα δείξουμε παρακάτω, έχει βαθιές αποκρυφιστικές ρίζες.
Το τέλος του παλιού Ο.Η.Ε.

Τα πρόσφατα γεγονότα στον Ιράκ επέφεραν ισχυρό πλήγμα στο κύρος του ΟΗΕ και πι θανότατα ήταν σχεδιασμένα για να φέρουν και αυτό το αποτέλεσμα. Τα χτυπήματα όμως κατά του Οργανισμού συνεχίστηκαν. Μία σειρά βιβλίων, σκανδάλων και κατηγοριών άρχισαν να κυκλοφορούν αποκαλύπτοντας το βρώμικο πρόσωπο των «παλιών καλών» Ο.Η.Ε.δων-ειρηνευτών.

Στο βιβλίο «Emergency Sex and Other Desperate Measures», που έγραψαν τρεις υπάλληλοι του Οργανισμού, ο Κόφι Ανάν κατηγορείται ως συνυπεύθυνος για τις αφρικανικές γενοκτονίες στη Ρουάντα το 1994. Στο ίδιο βιβλίο γίνεται εκτενής αναφορά στη διεφθαρμένη χρήση των κονδυλίων της Παγκόσμιας Τράπεζας, που έχουν διατεθεί για αναπτυξιακά προγράμματα του Ο.Η.Ε.

Όλα αυτά δεν ξέσπασαν τυχαία. Η κυβέρνηση Μπους πολλαπλασιάζει τις κινήσεις της για την κατάργηση του διεθνούς δικαίου και τον περιορισμό του Ο.Η.Ε. στην κλίμακα μιας απλής ανθρωπιστικής οργάνωσης.

Ο παλιός Ο.Η.Ε., κάτω από την συλλογική «ομπρέλλα» του οποίου οι Η.Π.Α. έπαιζαν τον πλανηταρχικό τους ρόλο μέχρι τις 11/9, είναι ξεπερασμένος («irrelevant», κατά την αμερικανική έκφραση).

Το σκληρό (χριστιανοσιωνιστικό) κομμάτι των Επικυρίαρχων που, μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, ακολουθεί το νέο δόγμα του προληπτικού πολέμου και της στρατιωτικής κατοχής και δείχνει πρωταρχικό ενδιαφέρον για την προστασία του Ισραήλ, προτιμά να δράσει με τη βοήθεια του στρατιωτικού βραχίονα των νεοταξικών δυνάμεων, δηλαδή, το NATO. Και είναι έτοιμο να συγκρουσθεί με το «προοδευτικό» (νεοεποχίτικο-New Age) τμήμα της νεοταξικής ελίτ, που προτιμά μία πιο «soft» Παγκοσμιοποίηση υπό τον μανδύα της πολυπολιτισμικότητας και με τον Ο.Η.Ε. στον παραδοσιακό «ανθρωπιστικό» του ρόλο...
δείτε ολόκληρο το άρθρο εδώ:

http://anti-amazon.blogspot.com/2011/01/blog-post_7785.html

H υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια και η θεσμοθέτηση γάμου είναι το πρώτο μεταβατικό στάδιο ωστέ να εδραιωθούν οικογενειακά κοινόβια, εκτροφεία δούλων πολυεθνικών εταιριών. ΤΑ ΕΦΙΑΛΤΙΚΑ ΣΤΑΔΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΕΚΤΡΟΦΕΙΟΥ - ΜΕΛΙΣΣΙΟΥ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΙΩΝ

Η νομοθετική κερκόπορτα που θα επιτρέψει μέσω νομοσχεδίου την υιοθεσία ορφανών παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια θα μετατοπίσει και θα καταστήσει υποκειμενική την κοινά αποδεκτή παραδοσιακώς και ιατρικώς ψυχολογική και ψυχιατρική απόδοση ότι το παιδί έχει την ψυχοσυναισθηματική ανάγκη για την ανάπτυξη και ωρίμανση του να μεγαλώνει αλληλεπιδραστικά  παρουσίας ανδρός και γυναικός, ήτοι παρουσίας πατέρα και μητέρας με ιδανική περίπτωση και τους δύο φυσικούς του γονείς.


Αυτό ως γνωστόν  εν μέρει ήδη έχει διαβληθεί με τις χιλιάδες μονογονεϊκές οικογένειες για τις οποίες το νομικό σύστημα "μετράει" και εκτιμά την επιμέλεια βάσει του χρήματος  μεροληπτώντας υπέρ του γυναικείου φύλου και της μητέρας περιορίζοντας και εκτοπίζοντας εγκληματικώς την πατρική επιμέλεια, ενώ σε σχέση με το θέμα που αναπτύσσεται, ήτοι υιοθεσία ορφανών και ανηλίκων από ομοφυλόφιλους - ομοφυλόφιλα ζευγάρια τα νομικά κριτήρια  που θα συμπεριληφθούν σε τέτοιου είδους νομοσχέδιο φαίνεται ότι θα περιοριστούν τεχνηέντως στην εντελώς υποκειμενική έννοια της "αγάπης" που θα αποδίδεται προς τα υιοθετημένα παιδιά από τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια όπως οι εκπρόσωποι τους υποστηρίζουν.
Από τους υποστηρικτές τέτοιων νομοσχεδίων, εκπροσώπων ομοφυλοφιλικών οργανώσεων, συντονισμένους ειδικούς ψυχίατρους οι οποίοι λαμβάνουν προς το παρόν διπλωματικά  ουδέτερη θέση και άσχετους πολιτικούς προς χάριν της προοδευτικότητας και της ισότητας επιχειρηματολογώντας υπέρ σχεδιαζόμενων νομοσχεδίων και προωθώντας υιοθεσίες παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια θεωρείται ότι είναι καλύτερα να υιοθετούνται και να μεγαλώνουν ορφανά παιδία με "αγάπη" σε οικίες ομοφυλόφιλων ζευγαριών  παρά να φιλοξενούνται σε ιδρύματα.
Φυσικά  η άνωθεν προσέγγιση από τους υποστηρικτές της νομοθεσίας γάμων και υιοθεσίας παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια είναι εντελώς επιφανειακή και υποκειμενική διότι η έννοια της "αγάπης" που φέρουν ως πρόσχημα  ούτως ώστε να επιτύχουν την υιοθεσία και να πάρουν παιδία  στα  σπίτια τους δύναται να έχει πολλές ερμηνείες, ενώ αρκετές από αυτές ενδέχεται να είναι νοσηρές ή τουλάχιστον ελλιπείς.
Για παράδειγμα, αγάπη ή "ζεστασία" υποστηρίζουν οτί δίνουν ακόμα και τα ίδια τα ιδρύματα μέσω των κοινωνικών λειτουργών προς τα ορφανά παιδία τα οποία φιλοξενούν όμως ακόμα και οι ίδιοι εκπρόσωποι των ιδρυμάτων παραλλήλως θεωρούν ιδανική την μορφή αγάπης και την "ζεστασιά" που δίνει μια οικογένεια προς ένα υιοθετημένο παιδί.
Εάν εγκριθεί, κατατεθεί  και υπερψηφιστεί νομοσχέδιο που δίνει το δικαίωμα σε γάμους και ιδίως υιοθετήσεις παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια θα διαβληθούν και  θα εκτραπούν οι  δομές και  τα σημεία αναφοράς της παραδοσιακώς θεσμοθετημένης κοινωνικοπολιτισμικής  βιο-κοινωνικής μονάδας, ήτοι του κυττάρου της οικογένειας, συγκρίνοντας και ταυτίζοντας νομικώς εσφαλμένα τις δομές της οικογένειας με την "οικιακή μονάδα".
Εσφαλμένα ταυτίζεται και συγχέεται με την έννοια της οικο-γένειας ο όρος "οικιακή μονάδα", κυρίως από σχολές κοινωνικών επιστημών. Η "οικιακή μονάδα", ήτοι ένα ολιγάριθμο ή πολυάριθμο κοινόβιο αποτελείται από άτομα ποικίλης ή αμιγούς σύνθεσης στο θέμα φύλου τα οποία συμβιώνουν εντός οικίας – στέγης όπου εργάζονται μαζί, καταναλώνουν από κοινού και ανταλλάσσουν οικιακές υπηρεσίες. Μέσω της ελεύθερης και απροσδιόριστης συνθέσεως λοιπόν μιας οικιακής μονάδας και απο τα μέλη τα οποία την αποτελούν, κάτι σαν το big brother, που σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι διαμορφώνεται η βιο-κοινωνική μονάδα της οικογένειας και συνεπώς οι ψυχοσυναισθηματικές φυσικές αλληλεπιδραστικές σχέσεις μεταξύ των δύο γονέων, ανδρός και γυναικός με τα τέκνα και οι βιολογικές και γενετήσιες αλληλεπιδραστικές σχέσεις και λειτουργίες μεταξύ του ζεύγους ανδρός – γυναικός.
Η οικογένεια αποτελείται από δύο ενήλικα ετερόφυλα άτομα που έχουν συζευχθεί καθώς και από τα συγγενικά εξ' αίματος κατιόντα μέλη - τέκνα αυτών (το γένος του οίκου), καλούμενη και ως "πυρηνική οικογένεια" ορίζοντας έτσι περιγραφικά την ιδανική αρχέτυπη φυσική οικογένεια. Ένα μοντέλο που εξομοιώνει και αντιγράφει σε κάθε επίπεδο την "πυρηνική οικογένεια", ήτοι την ιδανική οικογένεια είναι αυτό των άτεκνων ζευγαριών ανδρός και γυναικός που υιοθετούν ορφανά παιδιά με την διαφορά ότι τα "κατιόντα μέλη" δεν φέρουν βιολογική σύνδεση με το ετερόφυλο ζευγάρι, παρόλα αυτά κοινά αποδεκτό είναι ότι μεγαλώνουν με την παρουσία ανδρός και γυναικός, ήτοι παρουσίας πατέρα και μητέρας εξομοιώνοντας ιδανική περίπτωση και προσφέροντας αντικειμενικώς αυτό που σε γενικές γραμμές αποδίδεται ως οικογενειακή αγάπη προς τα υιοθετημένα παιδιά που διαφέρει και είναι απείρως ποιοτικότερη σε κάθε περίπτωση από το είδος της αγάπης που προσφέρουν ακόμα και οι καλύτεροι λειτουργοί ενός ιδρύματος καθώς το άτεκνο ζευγάρι ανδρός και γυναικός δύναται να προσφέρει και την κοινά αποδεκτή αναγκαία αλληλεπιδραστική ψυχοσυναισθηματική κάλυψη για την ωρίμανση των υιοθετημένων παιδιών ανάλογης της αρχέτυπης ιδανικής οικογένειας με πατέρα και μητέρα όπως θα λειτουργούσε με φυσικούς γονείς προς τα κατιόντα εξ΄αίματος μέλη.
Κατά την ενηλικίωση τους τα (ορφανά από φυσικούς γονείς) υιοθετημένα παιδιά εάν μεγαλώσουν σε οικογενειακό περιβάλλον όπως μεγαλώνουν αναλογικά και τα κατιόντα εξ΄αίματος τέκνα μιας ιδανικής "πυρηνικής οικογένειας" το μοναδικό πρόβλημα που ίσως αντιμετωπίσουν τα ίδια καθώς και τα ζευγάρια τα οποία έχουν υιοθετήσει τα παιδία είναι καθαρά ζήτημα "υπαρξιακής φιλοσοφίας" που λύνεται σχετικά εύκολα ειδικά εάν μεταδοθεί μέσω κλιμάκωσης από μικρή ηλικία στα υιοθετημένα παιδία ότι διαφορές σε σχέση με παιδία μιας "πυρηνικής οικογένειας" ουσιαστικά δεν υφίστανται διότι αναπτύχθηκαν και ωριμάζουν με την ίδια αλληλοεπίδραση παρουσίας ανδρός και μητέρας όπως και τα παιδία μιας "πυρηνικής οικογένειας" με τα ίδια ερεθίσματα και τα ίδια πρότυπα όπως θα μεγάλωναν με φυσικούς γονείς.
 
Το μόνο μικροεμπόδιο που συνήθως αντιμετωπίζουν τα υιοθετημένα παιδία από ένα άτεκνο ζευγάρι ανδρός γυναικός είναι η προσπάθεια εξοικείωσης με την ιδέα ότι αποτελούν μη συγγενικά εξ΄αίματος κατιόντα μέλη και σε μερικές περιπτώσεις πρέπει να εξοικειωθούν ότι εκτός από μή συγγενικά εξ΄αίματος κατιόντα μέλη φέρουν διαφορετική φυλετική, εθνική ταυτότητα, παρόλα αυτά όμως η ανάπτυξη και ωρίμανση τους εντός οικογενειακού περιβάλλοντος στο οποίο οι δομές του είναι ίδιες με αυτές μια φυσικής "πυρηνικής οικογένειας" πραγματώνεται απολύτως φυσιολογικά αλληλεπιδραστικώς παρουσίας αλλόφυλου πατέρα και μητέρας στην περίπτωση αλλόφυλου υιοθετημένου τέκνου έχοντας σημείο αναφοράς τις αρχετυπικές, κοινωνικοπολιτισμικές και γενετήσιες λειτουργίες ανδρός γυναικός.
 
Τα υιοθετημένα παιδία από ομοφυλόφιλα ζευγάρια κατά την εφηβεία τους θα είναι εντελώς συγχισμένα και δεν θα έχουν κανένα σημείο αναφοράς με κανένα αρχετυπικό κοινωνικοπολιτισμικό δεδομένο με την πυρηνική ιδανική οικογένεια και συνεπώς δεν θα αντιλαμβάνονται ούτε  τα γενετήσια αρχετυπικά δεδομένα και τον λόγο της ζεύξης άρρενος και θήλεος.
Είναι αδύνατον να εξοικειωθεί ένα παιδί με την ιδέα ότι έχει δύο μαμάδες ή δύο μπαμπάδες διότι γενετικά είναι παρα φυσεί όπως θα ήταν παρανοϊκό και αδιανόητο να προσπαθούν κάποιοι "κοινωνικοί λειτουργοί" και οι μητέρες σε περίπτωση γυναικείου ομοφυλόφιλου ζευγαριού να εκλογικεύσουν ότι μητέρα του παιδιού είναι μια από τις δύο (γιατί η μία και όχι η άλλη) που αποφάσισε να μείνει έγκυος μέσω τράπεζας σπέρματος ή  αποφάσισαν από κοινού να το υιοθετήσουν προσπαθώντας να εξοικειώσουν το σχεδόν "υβρίδιο" ότι μπαμπάς, ήτοι άρρεν πατρικό στοιχείο δεν υπάρχει ούτε υπήρχε ποτέ ούτε είναι δυνατόν να υπάρξει μελλοντικά στην "οικογένεια". Ομοίως είναι αδύνατον να εξοικειωθεί ένα παιδί στην περίπτωση υιοθεσίας του  από ομοφυλόφιλο ανδρικό ζευγάρι  οπού οι ομοφυλόφιλοι πατέρες θα προσπαθούν να εκλογικεύσουν ότι δεν υπάρχει  ούτε είναι δυνατόν να υπάρξει  μητέρα, ήτοι θήλυ μητρικό στοιχείο στην "οικογένεια".
Άλλες περιπτώσεις είναι αυτές της πιθανής νομοθετικής διεξόδου υιοθεσίας ανήλικων ορφανών από ομοφυλόφιλους οι οποίοι δεν έχουν σύντροφο, πρόσφατα σε τηλεοπτική εκπομπή η οποία ασχολήθηκε με το θέμα των "γάμων ομοφυλόφιλων και υιοθεσίας παιδιών από ομοφυλόφιλους και ομοφυλόφιλα ζευγάρια" ένας ομοφυλόφιλος ηθοποιός και συγκεκριμένα  ο Χρήστος Σιμαρδάνης σύμφωνα με κατ΄ιδίαν δηλώσεις του εκμυστηρεύτηκε ότι θα ήθελε να υιοθετήσει ένα ορφανό παιδί είτε μόνος του, είτε με τον σύντροφο του.
Η κατάσταση σε αυτή την περίπτωση υιοθεσίας ανηλίκου αγγίζει τα όρια του κωμικοτραγικού αφού ξεφεύγει ακόμα από την βασική επιδίωξη των ομοφυλόφιλων ζευγαριών, ήτοι γάμου και έπειτα υιοθεσίας, ενώ  ο καθένας που άκουσε αυτές τις δηλώσεις θα  αναρωτήθηκε αν  ο συγκεκριμένος τύπος θέλει να  του παρέχει το κράτος ανήλικο συγκάτοικο de facto είτε ζήσει μόνος του είτε με τον σύντροφο του.
Ο γάμος μεταξύ ομοφυλόφιλων και υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια και ιδίως η τεχνική γονιμοποίηση ζευγαριών ομοφυλόφιλων γυναικών είναι απλώς το πρώτο νομικό μεταβατικό στάδιο ώστε να εδραιωθεί νομικώς παροχή υπηρεσίων προς ομοφυλόφιλες γυναίκες εβρισκόμενες εντός ή και εκτός  γάμου από τράπεζες σπέρματος και  η υιοθεσία παιδιών από μισθωμένους παιδαγωγούς και βρεφοκόμους πολυεθνικών εταιριών οι οποίοι θα προσεγγίζουν τα ιδρύματα και τα ήδη υπάρχοντα κέντρα φιλοξενίας ορφανών με την νομική κατοχυρωμένη ιδιότητα μιας "κανονικής οικογένειας" και "άτεκνου ζευγαριού" για να υιοθετήσουν  τα ανήλικα ορφανά μεταφέροντας τα απλώς σε δικά τους οικιστικά  ιδρύματα  τα οποία νομικώς θα εκλαμβάνονται ως οικίες και οι βρεφοκόμοι και παιδαγωγοί της πολυεθνικής νομικώς θα εκλαμβάνονται ως γονείς και ακριβέστερα ως «γονεϊκά μέρη» αφού η σύνθεση, η σύσταση, ο νομικός, ηθικός και φυσικός κοινά αποδεκτός παραδοσιακός ορισμός των δομών του κυττάρου της οικογενείας  που αποτελείται από τον πατέρα την μητέρα και κατ΄ επέκτασιν τους παπούδες, γιαγιάδες και συγγενείς θα καταστεί εντελώς υποκειμενικός έχοντας "αμβλυθεί", αλλοιωθεί  και  διαστρευλωθεί σε έσχατο βαθμό ως προς τους ρόλους και το φύλο των μελών του ζευγαριού και ίσως ως προς τον αριθμό των μελών του κάθε "ζευγαριού" που θα διεκδικεί νομικώς υιοθεσία ανοίγοντας  νομικώς και νομοθετικώς και παιδαγωγικώς αρκετά "παράθυρα" νομοθετικής και κοινωνικοπολιτισμικής παράνοιας.
Μελλοντικά με μορφή οικογένειας και "άτεκνου ζευγαριού" θα έχει το δικαίωμα να παρουσιάζεται και να διεκδικεί νομικώς  υιοθεσία από ένα ίδρυμα μία  εταιρία, μία αίρεση, μοναχικά άτομα, ιδιωτικοί στρατοί και κάθε είδους παράγοντες που φυσικά δεν έχουν ουδεμία σχέση με άτεκνα ζευγάρια  όπως ουδέ μια σχέση θα έχουν με οικογενειακές οικίες οι χώροι που θα θεωρούνται μελλοντικά  ως οικίες  παρανοϊκώς από το νομικό σύστημα.
Καλά αμοιβώμενοι δικηγόροι πολυεθνικών εταιριών και συντονισμένοι δικαστικοί θα καταφέρουν λίαν ευκόλως και μεσοπρόθεσμα να παρακάμψουν και τα τελευταία νομικά και ηθικά αναχώματα και συνεπώς τους ελάχιστους όρους που θέτουν ήδη και θα θέτουν μελλοντικώς τα ιδρύματα, ο κρατικός υπεργονέας και το νομικό σύστημα «πείθοντας» το νομικό σύστημα ότι είναι σε θέση να προσφέρουν στα ορφανά απεριόριστη «αγάπη» με το πλεονέκτημα ότι θα εξασφαλίσουν μελλοντικώς στα υιοθετημένα ορφανά και εργασία, μάλιστα για να «πείσουν» το νομικό σύστημα οι «οικογένειες» των πολυεθνικών εταιριών ότι προσφέρουν απεριόριστη γονεϊκή αγάπη στα παιδία θα υιοθετούν ακόμα και τα ορφανά με ειδικές ανάγκες τα οποία δεν προτιμούν ιδιαιτέρως οι ανάδοχες οικογένειες ενώ όσον αφορά την οικονομική δυνατότητα δεν γίνεται λόγος, σύντομα όλα τα ορφανοτροφεία με την σημερινή μορφή τους θα αδειάσουν ή θα απορροφηθούν με τα ορφανά που φιλοξενούνται σε ιδρύματα εβρισκόμενα σε κατάσταση «αναμονής» ώστε να υιοθετηθούν από ανάδοχους γονείς και άτεκνα ζευγάρια αντί αυτού θα υιοθετηθούν τα περισσότερα από τις πολυεθνικές εταιρίες και από μοναχικούς οικονομικώς ευκατάστατους παιδεραστές, θρησκευτικές αιρέσεις και ιδιωτικούς στρατούς που θα παρουσιάζονται όλοι με το νομικό προσωπείο του ανάδοχου και θα παρουσιάζουν ως οικία οικιακές εγκαταστάσεις και οικιακές μονάδες. Παιδία τα οποία μένουν ορφανά εξαιτίας πολεμικών συγκρούσεων δεν θα καταλήγουν σε ιδρύματα αναμένοντας να υιοθετηθούν από κάποιο άτεκνο ζευγάρι, απλώς τα περισσότερα θα υιοθετούνται από ιδιωτικούς παιδαγωγούς και βρεφοκόμους για λογαριασμό ιδρυμάτων που θα έχουν ποιοτικότερη αρχιτεκτονικώς μορφή οικιστικών συγκροτημάτων τα οποία θα ανήκουν στις «μεγάλες μητέρες» πολυεθνικές εταιρίες και θα γαλουχούνται σε συμβαλλόμενα εκπαιδευτικά ιδρύματα υπό το κοινοβιακό καθεστώς της «τέλειας ισότητας», της απόλυτης δομικώς βιομηχανοποιημένης μητριαρχίας και πλύσης εγκεφάλου για τις αξίες και την παραγωγικότητα της εκάστοτε «μητέρας εταιρίας» ενώ ο συμβολισμός και η λειτουργία των εξαγωνικών «κυψελών» που παραπέμπει στον στυγνό βιομηχανοποιημένο αυτοματισμό και η υπερσιωνιστική δομή της συναρχίας σε αυτή την περίπτωση πραγματώνεται πλήρως ήδη από την πρώτη υιοθετημένη «γενιά» των πολυεθνικών εταιριών και των ιδιωτικών στρατών. Δεύτερη «γενιά» δεν θα υπάρξει διότι η συμβαλλόμενη εκπαίδευση και η πλύση εγκεφάλου από νηπιακή ηλικία θα έχει εκμηδενίσει πλήρως τις γενετήσιες λειτουργίες αρρένων και θηλέων μεταμορφώνοντας αυτά το πολύ μέχρι την εφηβική ηλικία σε ψυχρά άλογα, άφυλα ψυχοσυναισθηματικώς κενά βιομηχανοποιημένα όντα.
Οι πολυεθνικές εταιρίες και οι ιδιωτικοί στρατοί εκμεταλλευόμενοι από κοινού την νομοθετική κατοχύρωση εγκαθίδρυσης τράπεζας σπέρματος δια λογαριασμό των ομόφυλων γυναικείων ζευγαριών (μελλοντικώς συμβεβλημένη με πολυεθνικές και ιδιωτικούς στρατούς) θα ωθούν τις εργάτριες,  ήτοι νομικώς τις κόρες τους να μένουν έγκυες χρησιμοποιούμενες ως "μήτρες" μέσω τεχνικής γονιμοποίησης και τεχνολογίας κλωνοποίησης προς επιλογή γενετικών χαρακτηριστικών υβριδιακών απογόνων υπηρετώντας την βιομηχανοποιημένη γραμμή ευγονικής της εκάστοτε «οικογενειακής» πολυεθνικής εταιρίας.
Το ασύλληπτα εκτρωματικό και κακοποιό αναρχοφεμινιστικό όραμα των εωσφορικών τραπεζιτών καθώς και οι ιδέες του "πεφωτισμένου" ιλλουμινάτου HENRI DE st. SAINT SIMON περί κατασκευής ερμαφρόδιτου ή άφυλου μεταλλαγμένου γένους ανθρωποειδών ακόμα φαντάζουν συνωμοσία;

NWO AND FEMINSM Plans from early 1800's and French revolution

"1800's Henri de St. Simon wrote "The Globe" and "The Reorganization of the European Community" laying out ideas and plans for European unity. Saint Simon suggested in the early 1800's that the date 2000 be the target date for the New World Order. In order to rearrange the world into the New Order, a number of items and stages needed to occur.
1.Two canals, one through the Suez and one through Panama were needed they said to create "Interdependence" between the nations. They also suggested a high dam on the Nile.
2.They suggested the technological transformation of the earth, and the biological creation of a new, androgynous humanoid. Progress would be brought about by a series of revolutions. (Study from Fire in The Minds of Men by James H. Billington) to understand how the occult fraternities have created all the revolutions since the French revolution. St. Simon, an Illuminatus, wanted to have a child with Madame de Stall which would become the anti-Christ. It didn’t happen."
Τα άνωθεν μπορεί σε μερικούς να φαντάζουν εφιαλτικά  σενάρια όμως τα νομικά «παραθυράκια»  που ανοίγονται κάθε φορά που το νομικό σύστημα ολισθαίνει αφήνεί περιθώριο για ένα σωρό «θαυμαστές» και ασύλληπτα παρανοϊκές καταστάσεις. Όσο περίεργα ή τρομακτικά μπορεί να φαντάζουν τα άνωθεν εάν απωλέσει την χαρακτηριστική θεσμοθετημένη σύνθεση της  η παραδοσιακή βιο–κοινωνική μονάδα και κύτταρο της οικογένειας και εξισωθεί νομοθετικώς με διάφορα επινοημένα υβριδιακά παρά φυσεί και κοινοβιακά εκτρώματα αυτές οι εφιαλτικές καταστάσεις σε γενικές γραμμές θα προκύψουν αφού σε νομικό επίπεδο σαφές σημείο αναφοράς με την παραδοσιακή δομή της οικογένειας δεν θα υφίσταται αρχής γινομένης της απόκτησης δικαιώματος γάμου και υιοθέτησης ανηλίκου -τεχνικής γονιμοποιήσεως μέσω τράπεζας σπέρματος από ομόφυλα – ομοφυλόφιλα  ζευγάρια.
Δυνητικώς συγχρονισμένες ανάλογες μαζικές μετατοπίσεις ενισχυόμενες από τις άνωθεν νομικές κατοχυρώσεις υιοθεσίας παιδιών απο ομοφυλόφιλους και από πολιτικούς και "επιστήμονες" θα δύναται να γίνουν στον παιδαγωγικό, ψυχιατρικό, γενετικό και πολιτιστικό τομέα αναθεωρώντας πλήρως το δομικό πρότυπο της οικογένειας διότι νομικώς δεν θα περιγράφεται ούτε θα ορίζεται ηθικώς και κοινωνικοπολιτισμικώς η έννοια της οικογένειας και τα μέρη της βιο-κοινωνικής ομάδας -κυττάρου που την αποτελούν και συνεπώς η ψυχοσυναισθηματική αλληλεπίδραση γονέων τέκνων μέσω της  υπάρχουσας  "πυρηνικής" οικογένεια , πατρός -μητέρας -τέκνων.
Το αρχετυπικό φυσικό πρότυπο της οικογένειας θα θεωρηθεί ως επιλογή (ξεπερασμένη) ανάμεσα στα τόσα διαφορετικά υβριδιακά ψευδοοικογενειακά μοντέλα, ήτοι οικιακές μονάδες που θα προκύψουν μαζί με μυριάδες εναλλακτικές προπαγανδιστικές ψυχιατρικές ερμηνείες που θα φροντίσει να διαδώσει και να καθιερώσει το σύστημα για να  υποστηρίξει και εδραιώσει το έγκλημα νομικώς.
Παραλλήλως τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια και συντονισμένες οργανώσεις υπό το παγκόσμιο φεμινιστικό δίκτυο και τα αφανή ιδρύματα  παραγωγής «κοινωνικής τεχνολογίας και κοινωνικής μηχανικής»  τύπου tavistocκ,  «ανοιχτή κοινωνία»  του Σόρος, lucis trust και πολλά άλλα όπως και τα ομόκεντρα νεοεποχίτικα θεοσοφικά κινήματα του «maitreya» που χρησιμοποιούν ως σύμβολο το ουράνιο τόξο «rainbow» (τα οποία καλύπτουν ως γνωστόν σε πολιτικό επίπεδο τους ομοφυλόφιλους) με το γνωστό πρόσχημα των "ρατσιστικών διακρίσεων" που θα διαχέουν μέσω περιφερειακών οργανώσεων θα απαιτήσουν να αλλάξουν νομικώς και επιστημονικά δεδομένα περί γενετήσιων λειτουργιών. Ήδη γίνονται προσπάθειες εγκληματικώς να καταργηθεί ο όρος "μητέρα" θεωρώντας κάποιοι ανισόρροποι εγκέφαλοι ότι  είναι "σεξιστικό στερεότυπο",  παραλλήλως ανάλογες  συντονισμένες αποδομητικές δράσεις και προπαγάνδες βασισμένες στην  «κοινωνική τεχνολογία» και στα προγράμματα CIA και KGB γίνονται από φεμινιστικές οργανώσεις για να καταργηθεί ο όρος πολίτης, ο όρος πατέρας –πατρίδα και οικογένεια.
«Τ Ερωπαϊκ Συμβούλιο ποδεικνύει τν ποβολ ποφάσεως 12267, δι τς ποίας μεταξ λλων συνιστται ν καταπολεμηθ ς σεξιστικ στερεοτυπία (!) χρσις το ρου «μητέρα» . Συνιστται λοιπν παράκαμψις τς χρήσεως τς ννοίας ατς, ς νασταλτικς τς «σότητος τν φύλων». τσι ξιολογεται όλος τς μητέρας ς παθητικ λειτουργία.»
διαιτέρως «προωδευμένη» π᾿ ατο προκύπτει λβετία. Συμφώνως πρς νέαν δηγίαν περ τς πηρεσιακς νδεικνυμένης γλώσσης, μπίπτει χρσις τν ννοιν «πατέρας» κα «μητέρα» ες τν κατηγορίαν τν καλουμένων «ννοιν διακρίσεων»· συνεπς τ παιδι δν θ μπορον πισήμως ν χουν πατέρα κα μητέρα λλ «γονεϊκ μέρη» «α΄ κα β΄ γονικ» ς γονες. « δηγία εναι ποχρεωτικ προκειμένου περ πηρεσιακν δημοσιευμάτων κα γγράφων», ξήγησε Isabel Kamber, ποδιευθύντρια το Γερμανικο τομέως τς Κεντρικς Γλωσσικς πηρεσίας τς μοσπονδιακς καγκελαρίας τς λβετίας.
Οι λόγοι είναι προφανείς, θέλουν όπως λένε να καταργηθούν οι "έμφυλες διακρίσεις" και η "έμφυλη βία". Αυτή η άτοπη παλέτα ορολογίας η οποία δεν ευσταθεί ούτε νοηματικώς ούτε δικονομικώς επινοήθηκε από τις ίδιες τις φεμινιστικές και ομοφυλοφιλικές οργανώσεις στα πλαίσια πάντα της εξίσου άτοπης και παντελώς υποκειμενικής έννοιας της μασονικής "ισότητας" για να χρησιμοποιείται και να επιβάλλεται μέσω του διαβρωμένου φεμινιστικώς νομικού συστήματος με απώτερο στόχο να προκληθεί σύγχιση ώστε να καταρρίψουν τη "φυσική σταθερά" εκτροχιάζοντας τις γενετήσιες αμφι - γόνιες λειτουργίες σύζευξης, τα αρχέτυπα δεδομένα και τις φυσικές δομές του βιο-κοινωνικού κυττάρου της παραδοσιακής οικογένειας για να αντικατασταθούν επιτηδευμένα νομικώς με τα «γονεϊκά μέρη», ορολογία και έννοια που δεν προσδιορίζει τα γένη άρρεν και θήλυ τα οποία ορίζουν βιολογικώς τον πυρήνα και την Αρχή μιας οικογένειας ή άτεκνου ζευγαριού.
Παρεμπιπτόντως η έννοια της ισότητας αντικειμενικώς μόνο στα  μαθηματικά μοντέλα ευσταθεί, στην άλγεβρα και στον ορισμό ισότητας λόγων του Ευκλείδη, σε κοινωνικές δομές αυτό που προσεγγίζει την  ισότητα συναντάται μόνον και κατά προσέγγιση σε φυλακές και σε κάθε είδους κοινοβιακά ιδρύματα και αιρέσεις, ενώ η "τέλεια ισότητα" δύναται να εφαρμοστεί μόνο σε όντα μεταξύ τους πανομοιότυπα τα οποία δεν έχουν φύλο, γένος, ηλικία, Λόγο, περιουσία, πατρίδα και προσωπική κρίση, δηλαδή σε ρομπότ, σε υβρίδια και σε πτηνοτροφεία και κτηνοτροφεία βοειδών, αν και στο τελευταίο θα έπρεπε να διατηρηθούν κάποιες επιφυλάξεις διότι  συνήθως είναι διαφορετική η τύχη των αρσενικών βοειδών  ή πτηνών από τα θηλυκά.
αναδημοσίευση απο ιστολόγιο anti amazon

Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

ΟΙ ΗΛΙΟΙ ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑΣ KAI ΤΟ "ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΓΗΣ" "TARACENTRE"

ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΜΕ ΑΞΟΝΑ ΤΗΝ «ΗΛΙΟΛΑΤΡΕΙΑ», ΤΗΝ ΤΡΙΜΟΡΦΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ ΤΟΥ ΕΡΜΑΦΡΟΔΙΤΙΣΜΟΥ ΕΩΣ ΤΗΝ ΘΕΟΚΡΑΣΙΑ ΜΕΣΩ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΩΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΟΛΥΜΠΙΩΝ «ΟΥΡΑΝΙΩΝ – ΥΠΕΡΟΥΡΑΝΙΩΝ» ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΗΛΙΑΚΩΝ ΘΕΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΗΡΩΩΝ ΜΕ ΧΘΟΝΙΕΣ ΘΕΟΤΗΤΕΣ ΠΡΟΕΡΧΟΜΕΝΕΣ ΜΕΣΩ ΛΥΔΙΑΣ, ΦΡΥΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΡΟΙΑΣ ΟΠΩΣ ΤΟΥ ΑΤΤΙΟΥ Ή ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΑΤΗΣ ΕΓΙΝΑΝ ΣΕ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ ΣΤΟΧΕΥΟΝΤΑΣ ΚΥΡΙΩΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΔΕΙΞΗ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΒΑΒΥΛΩΝΙΑΚΗΣ «ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ», ΤΟΥ "ΝΕΜΡΩΔ ΣΕΜΙΡΑΜΙΣ ΤΑΜΜΟΥΖ" Ή "ΙΣΙΔΟΣ ΑΠΟΦΕΩΣ ΚΑΙ ΟΣΙΡΙ".

ΣΗΜΕΙΩΤΕΟΝ ΔΕ ΟΤΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΕΝΤΟΠΙΣΤΕΙ ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΠΡΟΓΕΝΕΣΤΕΡΩΝ ΠΡΩΤΟΓΕΝΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΑΡΧΕΤΥΠΩΝ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΩΝ ΝΟΜΑΔΙΚΩΝ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΩΝ ΦΥΛΕΤΙΚΩΝ ΑΦΙΞΕΩΝ ΚΑΙ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΩΝ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ, ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ ΚΑΙ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΕΥΡΑΣΙΑΣ - ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΑΣΙΑΣ ΔΙΑ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ.

Ο ΚΑΥΚΑΣΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΟΣ ΟΡΕΙΝΟΣ ΟΓΚΟΣ ΠΟΥ ΑΡΧΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΥΞΕΙΝΟ ΠΟΝΤΟ ΠΕΡΙΕΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΟΡΟΣΕΙΡΕΣ ΖΑΓΡΟΣ ΚΑΙ ΜΗΔΕΙΑΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΒΟΡΕΙΟΥ ΙΡΑΚ ΚΑΤΑΛΗΓΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΙΝΔΙΚΟ ΚΑΥΚΑΣΟ

ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΣ ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΕΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΑΛΛΑΝ ΣΤΗΝ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΖΩΡΟΑΣΤΡΙΚΗΣ ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΘΑ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙ ΕΜΜΕΣΩΣ ΠΛΗΝ ΣΑΦΩΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΑΡΘΡΟ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΕΓΓΥΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΕΡΙΟΧΩΝ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΛΑΜΒΑΝΑΝ ΕΔΑΦΙΚΩΣ ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΒΟΡΕΙΟ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ, ΙΡΑΚ, ΒΟΡΕΙΟ ΙΡΑΝ, ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΧΑΛΔΑΙΑΣ ΒΑΒΥΛΩΝΑΣ, ΣΟΥΜΜΕΡΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ.

undefined
Συνέχεια εδώ:

http://anti-amazon.blogspot.com/2010/11/kai-taracentre.html

FEMINISM AND MATRIARCHY illuminati's actions, WOMEN'S CONFERENCE 2008


"ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ"

GLOBAL ACTIVITIES AND UNDERMINING ACTIONS OF FEMINISM AND MATRIARCHY


DURING THE CONFERENCE, THE APOCRYPHICAL AND THEOSOPHICAL ELEMENT WAS EVERYWHERE, ESPECIALLY ON THE SYMBOLS WHICH ARE ALREADY SUBCONSCIOUSLY PROMOTED IN SOCIETY WHILE IT IS CLEAR THAT AN UNHOLY IMAGE OF THE ARMED GODDESS ATHENA WAS PRESENTED, DEPICTING HER SITTING DOWN WITH HER WEAPONS BESIDE HER AND SURROUNDED BY FEMINISTIC AND THIBETAN SYMBOLS SOMETHING WHICH REVEALS THE ATTEMPTED UNHOLY BANISHMENT OF WISDOM AND THE CORROSION OF ALL THE FUNCTIONS WHICH DERIVE THENCE OR WHICH INCLUDE IT AND THE FINAL REPLACEMENT OF ALL THE FEMALE HELLENIC ARCHETYPES AND FUNCTIONS FINALLY BY CORRODED DARK “PSEUDO-LUMINIFEROUS” MODELS OF THE “GREAT MOTHER” OF THE FEMALE LUNAR PRIESTHOODS WHICH SCHEME AND PLOT THE MISANDRY (HATRED TOWARDS MEN) AND THE CIVIL GENOCIDAL WAR BETWEEN MEN AND WOMEN

THE THIBETAN RELIGIOUS LEADER DALAI LAMA THE 14th, PRESENT IN THE FEMINISTIC – MATRIARCHIC “WOMEN’S CONFERENCE”, REPRESENTING THE RELIGIOUS CHARACTER OF THE CONFERENCE, “BLESSED” AND “PRAYED” OFFERING “MENTAL SUPPORT” WHICH WAS PROVIDED BY THE “GREAT MOTHER” GODDESS WHILE IN THE POLITICAL PART MARIA SHRIVER LEAD THE CONFERENCE ALONG WITH MANY OTHER MISANDRIC FEMINISTS FROM THE AMERICAN ANGLO-SAXON AND JEWISH ELITE
NOTE: AT THE END OF THE ARTICLE YOU CAN FIND TWO (2) OF THESE VIDEOS, WHILE RIGHT AFTER THERE ARE THE MOST REVELATING IMAGES THEREOF (!!)

THE ANNUAL FEMINISTIC "WOMEN'S CONFERENCE" FOR 2008 – CALIFORNIAN WOMEN



THE CALIFORNIA LEGACY TRAIL


THE THIBETAN RISING SUN IN THE BACKGROUND
undefined

Η ΑΡΧΕΤΥΠΙΚΗ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΜΑΖΟΝΩΝ ΣΤΟΝ ΝΑΟ ΤΟΥ ΕΠΙΚΟΥΡΙΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ ΑΡΚΑΔΩΝ



Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΕΠΙΚΟΥΡΙΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΚΑΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΠΟΘΕΤΗΜΕΝΟΣ ΣΕ ΥΨΟΜΕΤΡΟ 1130m ΚΑΙ Η ΠΕΡΙΦΗΜΗ ΖΩΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΕΙΚΟΣΙ ΤΡΕΙΣ (23) ΜΑΡΜΑΡΙΝΕΣ ΑΝΑΓΛΥΦΕΣ ΠΛΑΚΕΣ ΟΠΟΥ ΕΝΔΕΚΑ (11) ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΚΕΝΤΑΥΡΟΜΑΧΙΑ ΚΑΙ ΔΩΔΕΚΑ (12) ΤΗΝ ΑΜΑΖΟΝΟΜΑΧΙΑ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΣ ΕΤΣΙ ΟΤΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΙΕΡΕΙΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΟΥΡΑΝΟΥ - ΔΙΟΣ - ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ ΗΤΑΝ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΗΣ ΑΡΧΕΤΥΠΙΚΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΜΕ ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΤΗΝ ΓΝΩΣΗ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΕΝΤΑΥΡΟΜΑΧΙΑΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΜΑΖΟΝΟΜΑΧΙΑΣ ΕΝΩ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΟΠΛΩΝ ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΠΕΡΙΞ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΚΑΤΑΜΑΡΤΥΡΟΥΝ ΔΙΑΡΚΗ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΕΠΙ ΤΟΠΟΥ

ΑΜΑΖΟΝΟΜΑΧΙΑ
undefined
αναδημοσίευση απο:
http://anti-amazon.blogspot.com/2010/11/blog-post_07.html

Η Μήδεια Mάγισσα Αμαζόνα Πριγκίπισσα του θεού Ήλιου και Ιέρεια της Εκάτης που δίνει την ευγλωτία και τη μαγεία δολοφόνησε τον αδελφό της και προκάλεσε τον θάνατο του γηραιού Πελία οδηγώντας τις κόρες του να τον κομματιάσουν ενώ στο τελος σκοτωσε ακόμη και τα παιδιά της



ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΑΠΕΙΛΗΣ ΣΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ ΜΗΔΕΙΑΣ, ΣΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΟΣ (1)

Σωτήρης Μανωλόπουλος


Το γίγνεσθαι του ψυχικού έργου μιμείται η τραγωδία με πράξεις, αλληλουχίες τεκταινομένων. Ποίηση και Ιστορία είναι της ίδιας τάξεως, είναι έρευνα (Αριστοτέλης). Με τη παιδική σεξουαλικότητα και τις φαντασιώσεις του το παιδί λύνει τα αινίγματα της δημιουργίας στο παιχνίδι: δραματοποιεί την αρχή της ιστορίας του (Freud 1908α, 1908β). Τις συνιστώσες χρόνου-χώρου της πρωταρχικής σκηνής από όπου κατάγεται πραγματοποιεί καθημερινά σε πλέγματα σχέσεων αιτίας-αποτελέσματος, μορφοποιώντας την υπόθεση μιας τραγικής ιστορίας, τη ‘σύσταση των πραγμάτων’ (Αριστοτέλης): ένα πρίσμα με το οποίο αναγιγνώσκει-αναγνωρίζει τη πραγματικότητα (Laplance & Ponatlis 1973) (2). Το παιδί γεννιέται με προ-έννοιες της πρωταρχική σκηνής που με πραγματοποιήσεις γίνονται έννοιες (Bion 1962). Αυτό που πραγματοποιείται είναι η δυνατότητά του να συνδέεται σε πλέγματα νοημάτων και σχέσεων. Αυτό που διακυβεύεται είναι η αληθινή καταγωγή του: η συμμετοχή, η πρόσβαση σε αυθεντικές και όχι νόθες ψευδείς εμπειρίες. Διακυβεύεται η πρωτοτυπία του: η αυτονομία και επαφή με μύχιες εμπειρίες.

Οι Έλληνες πίστευαν σε μια οικουμενική ισορροπία, μια αρμονία. Θεοί, θνητοί, άτομα, ομάδες, πόλεις, ανήκαν σε ένα πλέγμα συνδέσεων και σχέσεων. Ένα πλήγμα σε αυτό το δίκτυο κατέληγε σε ένα λάθος, μια αστοχία, δυσαρμονία, μια αμαρτία. Τα αρχαία δράματα αντλούσαν από αυτά τα πλήγματα και την ανάγκη να αποκατασταθεί η αρμονία, να διορθωθεί η αμαρτία. Η αμαρτία διαρρηγνύει το υπάρχον καθεστώς, φέρνει την αλλαγή και την απειλή καταστροφής.

Ως αμαρτία, αθέτηση υπόσχεσης, μπορεί να θεωρήσει ο γονιός το προχώρημα του παιδιού, που αυτονομείται, ‘λέει τη δική του λέξη’, που σημαίνει το πέρασμα του χρόνου. Προδοσία για το παιδί που μεγαλώνει είναι οι γονείς που δεν τον στηρίζουν πια όπως πριν. Το ερώτημα είναι (Fenichel 1934, σ. 260): Πως προχωρά στο επόμενο στάδιο; Τι συμβαίνει με τα ‘υπόλοιπα’ των προγεννητικών ενστικτωδών ποσοτήτων που δεν απωθούνται; Ο χαρακτήρας απορροφά μέρος τους (στη λανθάνουσα). Αυτά μετά τα εξωτερικεύει και επιτακτικά αναθέτει στο περιβάλλον να τα επεξεργασθεί.

Οι Έλληνες, δεν είχαν θρησκεία με δόγμα. Είχαν θεσμοθετήσει τελετές, πλαίσια, που απορροφούσαν δυνάμεις που δεν είχαν εσωτερικευθεί. Εξέλιξη των τελετών ήταν οι μύθοι και οι τραγωδίες όπου τα ‘υπόλοιπα’ στοιχεία έρχονται από μια ‘ξένη’ χώρα να γίνουν αφήγηση σε μια υποκειμενική ιστορία. Η Μήδεια έρχεται από μια ξένη χώρα, φέρνει την αλλαγή στην σταθερότητα, και προκαλεί τη συνύπαρξη στοιχείων που διαρκώς αλλάζουν. Δεν παρουσιάζει μια πρωτόγονη παιδοκτόνο γυναίκα αλλά τον γυναικείο πρωτογονισμό της μητρότητας.

Την Μήδεια δίδαξε ο Ευριπίδης το 431 στην Αθήνα (Delcourt 2004, σ. 104): ‘Η ... εγγονή του Ήλιου, κυριεύεται από ερωτικό πάθος για τον Ιάσονα, και ... τον βοηθά ... να κλέψει το Χρυσόμαλλο Δέρας. Για χάρη του δολοφόνησε τον αδελφό της. Και προκάλεσε τον θάνατο του γηραιού Πελία, οδηγώντας τις κόρες του να τον κομματιάσουν. Ο Ευριπίδης είχε αφηγηθεί αυτή την ιστορία 20 χρόνια πριν. Το νέο, τώρα, είναι ο κίνδυνος να συνεταιρίζεσαι με μια μάγισσα, μια φόνισσα, που εξαιτίας της δεν έχεις τόπο να σταθείς! Στη Κόρινθο, όπου καταφεύγει το ζευγάρι, η θυγατέρα του βασιλιά σαγηνεύεται από τον ωραίο ξένο, ο Ιάσονας απαρνιέται τη Μήδεια… και, αποφασισμένος να ξαναπαντρευτεί, περιμένει να εγκαταλείψει η γυναίκα του τη πόλη. Η Μήδεια στέλνει στην νεαρή γυναίκα ένα φόρεμα ποτισμένο με φαρμάκι, που τη καίει ολόκληρη μαζί με τον βασιλιά της Κορίνθου, που έτρεξε να σώσει την κόρη του. Μόλις η Μήδεια βεβαιώνεται πως ο Ιάσων έχει πια χάσει τα πάντα, με τα ίδια της τα χέρια σκοτώνει τα δύο παιδιά τους και φεύγει για την Αθήνα’.

Η Μήδεια η Πριγκίπισσα του Ήλιου βασανίζεται γιατί αισθάνεται σαν θνητή. Για χάρη του έρωτα εξανθρωπίστηκε, για τα λόγια ενός Έλληνα άφησε τη πατρική της γη. Ο έρωτας όμως τη πήγε πίσω στις πρωτόγονες πηγές της, τις ρίζες της πρωτογενούς θηλυκότητας, σε μια βασανιστική δέσμευση συναισθημάτων και σκέψεων, για να αναλάβει την ευθύνη τους σε ένα καθεστώς εσωτερικεύσεων και οδύνης (Potamianou 1998, Αλεξοπούλου 2000, Green 2001, Βαρβέρης 2005, Stein 2005, Τζαβάρα 2006). Είναι τόσο αβάσταχτη η οδύνη που θέλει να μην αισθάνεται, να μηδενίσει τις διεγέρσεις, να μη υπάρξει η ιστορία: οι γάμοι με τη κόρη του Βασιλιά, η διαδοχή, η πρωταρχική σκηνή, η εξορία, ο κατακλυσμικός απροσπέλαστος πατέρας, η φαντασίωση τιμωρίας–αγάπης από το πατέρα για να συζήσει μαζί του και πίσω από αυτό κρυφά να ενωθεί με τη μητέρα (Freud 1919). Η Μήδεια σκοτώνει αυτά που αγαπά (κομμάτια εαυτού-αδελφό-παιδιά). Με το πρωταρχικό χωρισμό (βαθιά θλίψη), το εγώ βρίσκει το μη-εγώ (στο μίσος) ως απειλητικό εχθρό. Ορίζεται ως άτομο με τη ιδρυτική βία των πρώτων κινήσεων σύλληψης του κόσμου.

Η διόρθωση μιας αμαρτίας στην τραγωδία γίνεται με τη συνάντηση του μύθου με τον λόγο που δίνει τη δυνατότητα συνδέσεων και τη προοπτική του χρόνου, την έκβαση μιας ιστορίας προς ένα μέλλον (3). Για τον Pierce το λεκτικό σημείο, το σύμβολο που περιέχει εικόνες και δείκτες, είναι μεταβλητό πλαίσιο, έτσι που η σταθερά του– το γενικό του νόημα –αποκτά κάθε φορά ένα νέο ειδικό νόημα, υφίσταται μια ανανέωση σε κάθε νέο συγκείμενο τεκταινομένων (Jakobson, Pomorska, 1980). Ακολουθώντας αυτή την μεταβλητότητα ο Ευριπίδης, ο από σκηνής φιλόσοφος παρουσιάζει μια αμφιθυμία για τον λόγο όπως και για τη γνώση και το σώμα της γνώσης, τη μητέρα.

Τη τραγωδία της Μήδειας ανοίγει η Τροφός με εικόνες από παρελθόν: ‘Μακάρι να μην είχε ποτέ φτερουγίσει η Αργώ ανάμεσα στις Κυανές τις Συμπληγάδες πέτρες…’ [1]. Τώρα έρχονται οι δείκτες της απειλής: ‘Τώρα όλα μας εχθρεύονται κι ό,τι αγαπάω πάσχει. Επρόδωσε ο Ιάσονας …’ [15]. ‘Στα δάκρυα διαλύει τον πηγμένο χρόνο όλης της ζωής’ [20]. Ο χρόνος έγινε ένα συμπαγές: ‘Από πέτρα το αυτί της βρεγμένο ως βαθειά από τα βογγητά της θάλασσας τις συμβουλές ... δεν ακούει…[28]. Τώρα με την ταυτόχρονη αγάπη και απώλεια η καρδιά της έγινε μια πέτρα άρνησης: ‘συμφορά είναι να φεύγεις από τον τόπο σου- να ορφανεύεις από την πατρική σου γη… [29]. Δεν αντέχει άλλο να υποφέρει. Το μαρτύριο δεν έχει τέλος, είναι πέραν του χρόνου. Αύριο κάτι θα γίνει, σήμερα δεν γυρίζει η μέρα. Ενώ η ‘…ομίχλη της μανίας της πυκνώνει ολόγυρά μας’, βγαίνει η Μήδεια στη σκηνή αλαλιασμένη: ‘Πονάω. Πονάω! Αλλοίμονό μου’ [96]… ‘Παιδιά καταραμένα, με την φριχτή την μάνα χαθείτε. Και εσείς και ο πατέρας σας’ [111]. ‘Κατάλυσέ με θάνατε…[148]. Θέλει να χαθεί. Ο χορός απαντά: ‘Ακούτε τον ύμνο το πικρό που τραγουδάει αυτή η κυρά του πένθους; Όμως τι βιασύνη σε έπιασε τι έρωτας του τάφου – και νύσταξες τόσο νωρίς τον ύπνο του θανάτου; Όχι μη κοιμηθείς. [149].

Ο χορός του Ευριπίδη δεν συμμετέχει στην πλοκή αλλά τραγουδά ένα σχόλιο που συνοδεύει και απαλύνει την αγριότητα των παθών. Μιλά για τη γλυκύτητα των δακρύων του θρήνου, τη γλυκιά μουσική. Στο θρόϊσμα της φύσης ο χορός αφουγκράζεται αυτούς που δεν έχουν πια φωνή, τις σκιές που επιστρέφουν να μας δώσουν κουράγιο να συνεχίσουμε τη ζωή. Η ζωή, όχι ο θάνατος, χρειάζεται κίνητρο.

Η Μήδεια, η ιέρεια της Εκάτης που δίνει την ευγλωτία και τη μαγεία, μιλά με μια καταστατική προ-λεκτική εντιμότητα, με πρωτόγονη αφέλεια και βία, για σπασμένες υποσχέσεις και όρκους που δεν κρατήθηκαν: ‘Ατιμασμένη ... βοά τους όρκους του άνδρα της, την μέγιστη την πίστη…’ [21]. Με ‘λόγο... βουερό ... εκλιπαρεί την Θέμιδα των Προσευχών – και τον Ταμία των όρκων τον Δία…’. ‘Σε πολλά διαφέρω από τους πολλούς… δεν πιστεύω ότι η έξυπνη ομιλία σώζει τον άτιμο άνδρα… παριστάνεις... τον έντιμο μιλώντας με ωραία λόγια...με μια μου λέξη μπορώ να σε συντρίψω’ [579]. Οι λέξεις όμως μπορεί να κατακλυσθούν: [τα λόγια μου… δεν θα ακουστούν μέσα στο ουρλιαχτό που πηδάει από την ψυχή μου’ [790].

Η Μήδεια μιλά, πείθει τον βασιλιά Κρέοντα να μη την εξορίσει αμέσως, κερδίζει μια μέρα, μια ατέλειωτη μέρα. Γίνεται πάλι ενεργητική. Το συμπαγές γίνεται χρόνος δράσης, ο πραγματικός χρόνος της τραγωδίας. Τώρα παίζεται η ουσιαστική συμμετοχή, η αυθεντική εμπειρία του αληθινού εαυτού. Η Μήδεια δεν ελαφρύνει το μίσος: ‘Κακώς πέπρακται πανταχή’ … ‘μου χάρισε μια μέρα να μείνω ακόμα εδώ. Μια ατέλειωτη μέρα. : έχω εμπρός μου πολλούς δρόμους θανάτου’ … ‘να ανάψω πυρκαγιά στο νυφικό τους δώμα - ή με μαχαίρι κοφτερό ν’ ανοίξω την κοιλιά της να σκίσω το συκώτι τους να τους κόψω τα αιδοία’ … ‘με την έμφυτη σοφία μου, με τα μαγικά μου φάρμακα θα τους εξολοθρέψω. Έτσι θα γίνει’ … [364-409]. Ο χορός τραγουδά: ‘Προς τα πίσω γυρνάν στις πηγές οι ιεροί ποταμοί. Το δίκαιο και ο κόσμος ξαναγεννιούνται από την αρχή’ [411]. Με τη παλινδρόμηση η γυναικεία σεξουαλικότητα φτάνει στις απαρχές της ζωής.

Τότε ξαφνικά εμφανίζεται ο Αιγέας ‘πάνω στην ώρα…σαν λιμάνι … να δέσω γερά’ [768] στην οιδιπόδεια δομή (4). Η πρόσκλησή της στην Αθήνα σημαίνει την δύναμη της Πόλης που θα αυξηθεί με την εσωτερίκευση των δυνάμεων της πρωτόγονης γυναίκας. Η Μήδεια υπόσχεται στον Αιγέα να το βοηθήσει να τεκνοποιήσει και αποφασίζει να αφήσει τον Ιάσονα χωρίς παιδιά και γυναίκα. Η εκδίκηση για τη πρωταρχική σκηνή διαλύει την ομίχλη της αποξένωσης: ‘Οφείλω να το κάνω, εγώ να την σκοτώσω. Κανένας μη θαρρεί πως είμαι ανόητη και δειλή και ασήμαντη’ [805]. Στα όρια ναρκισσισμού-σεξουαλικότητας, αναδύεται από τη συγχώνευση κυρίαρχη επί της σκηνής με μόνο αντίπαλο τον εαυτό της να αντίκειται.

Αντιμετωπίζει τα παιδιά ως αυτοερωτικά μέρη, που το άγρυπνο υπερεγώ απαγορεύει, τα στέλνει για ύπνο, στο ασυνείδητο. Κάθε μητέρα δίνει χώρο στο παιδί της αρνητικοποιώντας τον εαυτό της. Στην ακραία μορφή η αρνητικοποίηση γίνεται ‘αυτοκτόνος φόνος’. ‘Η Μούσα των γυναικών έχει ένα τραγούδι αβάσταχτο και είναι λίγες οι γυναίκες που αντέχουν να το ακούσουν… Καλλίτερα ποτέ μη κάνεις παιδιά, καλλίτερα μην έχεις’ [1085]. Λίγες γυναίκες αντέχουν να μισηθούν από τα παιδιά τους: αντιδρούν μαζοχιστικά στην καταστροφικότητά τους για να μη τα χάσουν. Η ‘ζώσα παραμέληση’ είναι απαραίτητο συστατικό της μητρικής φροντίδας.

Τα παιδιά εμφανίζονται πριν την Μήδεια. Η απειλή ήδη υπάρχει. Η Τροφός τα καλύπτει: ‘Κουρνιάστε μες στα δώματα’ [59]. Τα παιδιά ξαναεμφανίζονται όταν η Μήδεια τα στέλνει να μεταφέρουν στους εχθρούς της τα φαρμακερά δώρα της. Ξαναγύρισαν μετά από 25 στίχους και η Μήδεια σε ένα σπαρακτικό μονόλογο τα αποχαιρετά αναφέροντας το γλυκό τους χαμόγελο, τα γελαστά τα στρογγυλά μάτια, χέρια, χείλη, γλυκιά αγκαλιά, δέρμα απαλό θαμπό, μυρωμένη πνοή… Σαν να τα νανουρίζει, επενδύει τις αναδυόμενες από το σώμα λειτουργίες, όταν διαρρηγνύεται το συμπαγές της απώλειας και οι άμυνες και οι επενδύσεις γίνονται ένα ευμετάβλητο πάρε-δώσε. Αυτά τα παιδιά θα πέθαιναν σε λίγο και μόνο τότε ακούμε τη φωνή τους, μια κραυγή.... μερικούς στίχους αδύναμων επιφωνημάτων (De Romilly 1986, σ. 103).

Όταν ο από μηχανής θεός τη σηκώνει μακριά ο Ιάσων με λέξεις προσπαθεί να τη φτάσει, με ανελέητο μίσος, απελπισμένη βία. Στο άρμα του ήλιου κανείς δεν την αγγίζει και με τη πρωταρχική ταύτιση ανακτά για μια στιγμή τη συγχώνευση. Τότε ο χρόνος αλλάζει. Η Μήδεια τελειώνει με το χορό αποκαμωμένο από την φοβερή δράση να λέει: ‘Με ανέλπιστα φοβερά πράγματα οι θεοί υφαίνουν την ζωή μας. Εκείνα που ήταν να γίνουν δεν έγιναν ποτέ. Κι αυτά που γίνονται δεν ήταν να γίνουν. Τοιόνδ’ απέβη τόδε πράγμα.’ [1415]. Απέβη. Υπήρξε έκβαση, κάθαρση. Και οι πλέον πρωτόγονες συγκρούσεις που φτάνουν ως τον εκμηδενισμό, μπορούν να αναπαρασταθούν. Λειτουργεί. Το ψυχικό έργο ποιεί ικανές μορφές που ικανοποιούν, διότι δεσμεύουν τις διεγέρσεις. Κάθε έργο τέχνης είναι αγώνας να διατηρηθεί η ψυχική ποιότητα με ευχαρίστηση στη λειτουργία, στο ‘μανθάνειν’, την εσωτερική μάθηση, in-formation, το σχηματισμό τραγικών συναισθημάτων από τις αναδυόμενες μεταβατικές μη διακριτές συγκινήσεις στο ψυχισμό του θεατή (2). Έτσι δίνει νόημα ο Αριστοτέλης (Ρητορική[30-32]) στο στίχο του Ομήρου (Οδύσσεια Δ 183 και Ιλιάδα Ψ, 108): ‘ως φάτο τοίσι δέ πάσιν ύφ’ ίμερον ώρσε γόοιο’. (Ι. Συκουτρής).

Η Delcourt (2004) αναφέρει: Ο ποιητής έπλασε στο πρόσωπο της Μήδειας μια γυναίκα που είναι τρομακτική επειδή κατέχει τα μυστικά της φύσεως και είναι αποφασισμένη να τα χρησιμοποιήσει. Είναι βάρβαρη και σοφή (5). Φέρνει τη πρωτογενή θηλυκότητα, την απειλή στο κόσμο. Η σοφία της μας θυμίζει το πρώιμο τραύμα από αυτά που ήταν να γίνουν και δεν έγιναν, και αυτά που έγιναν κατακλυσμικά. Η βάρβαρη καταγωγή της μας αποκαλύπτει πολλά στρώματα ειρωνείας. Βάρβαρη απειλή είναι οι πρωτόγονες ενορμήσεις, το αυταρχικό υπερεγώ-ιδεώδες, η εξιδανίκευση και η αδυσώπητη διαφορά εαυτού και του αντικειμένου. Βάρβαρη είναι η παλινδρόμηση που μπορεί να φθάσει μέχρι την ωμή απογύμνωση και αποκάλυψη των ‘σωματικών’ συστατικών των αναπαραστάσεων. Βάρβαρη είναι η υπερβολική πραγματικότητα, όταν δεν υπάρχει πλαίσιο ώστε η πραγματικότητα να μη εκτελεσθεί σε μια πράξη τέλους χωρίς έκβαση. Η χειρότερη όλων απειλή είναι η εκμηδένιση των επιθυμιών, ολοκληρωτική αποεπένδυση, αδιαφορία (Green 2005) (5).

Η έκβαση στις αποσπασματικές πλοκές του Ευριπίδη χρειάζεται τον από μηχανής θεό που εμφανίζεται ξαφνικά, αποφαίνεται, ‘μαζεύει’ τα πράγματα, εκφέρει ένα πρόγραμμα για το μέλλον. Μοιάζει με μια ανεπεξέργαστη αντίληψη που ξεσπά ως ολικό φαινόμενο μαγικό και πειστικό - όνειρο εν τω γεννάσθαι (Manolopoulos 1999). Μοιάζει με ένα acting out στη σκηνή της μεταβίβασης. Στο μεταβιβαστικό acting out οι λέξεις έχουν γίνει ένας ασυνείδητος παράγων επί σκηνής, έχουν χάσει την ποιότητα του τρίτου, αλλά όχι τη λειτουργική του σχετικότητα (Donnet 2001).

Στο θέατρο ο χωρισμός από τα παρασκήνια καθιστά τη σκηνή δυνατή (Potamianou 1984). Αναπαριστά το χωρισμό συνειδητού-ασυνειδήτου, εσωτερικής-εξωτερικής πραγματικότητας. Ο αφηγητής αντιμετωπίζει τις ελλείψεις μνήμης που η βιαιότητα των αναπαραστημένων παθών δημιούργησε στον θεατή (Braunscweig & Fain 1975): Κάνει ό,τι η λεκτική εγγραφή των αναπαραστάσεων πράγματος στο προσυνειδητό, θυμίζει στον ακροατή τη πρώτη εγγραφή στο ασυνείδητο (6).

Με αντιστροφές στο αντίθετο και επί εαυτού κυκλοφορούν τα ξένα στοιχεία, που επιστρέφουν από το ασυνείδητο. Εντούτοις, όχι μόνο τα απωθημένα αλλά και τα τραύματα απώλειας του πρωταρχικού αντικειμένου που δεν επεβίωσε της καταστροφικότητας του βρέφους έρχονται επί σκηνής εμπλέκοντας ένα εξωτερικό αντικείμενο στη θέση του συμβολικού που λείπει, προκαλώντας το να κάνει την εργασία σχηματισμού περιεχόντων συναισθημάτων αλλιώς μια καταστροφή θα γίνει.. Αυτοί που έχουν βιώσει τραυματικές εμπειρίες, έντονες σωματικές φροντίδες και αιμομικτικές διεγέρσεις που παραβαίνουν τα ναρκισσιστικά όρια των φύλων και γενεών, πιστεύουν ότι δικαιούνται ειδικής μεταχείρισης και επιτακτικά απαιτούν να συμμορφωθούμε όπως συμμορφώθηκαν αυτοί στις επιτακτικές απαιτήσεις που δέχθηκαν και δεν μπόρεσαν να αμφισβητήσουν με σκέψη και λέξεις για να μη καταστρέψουν τη ναρκισσιστική ένωση με τη πρωταρχική μητέρα (Hartocollis 1998)

Η McDougal (1989) ευαίσθητη στις θεατρικές όψεις της αναλυτικής σκηνής ενδιαφέρεται για ασθενείς που έχουν ανάγκη να εξωτερικεύουν. Πρόκειται για αυτούς που έχουν υποστεί ένα βαρύ συναισθηματικό φορτίο που δεν μπορούσαν να το αναπαραστήσουν με λέξεις. Το κλειδί για να αποκτήσουμε πρόσβαση στις εμπειρίες τους είναι ο σωματικός πόλος των συναισθημάτων. Στη Ερμηνεία των Ονείρων ο Freud (1900, σ. 111) σημειώνει ότι υπάρχει τουλάχιστον ένα σημείο σε κάθε όνειρο, που είναι απροσμέτρητο – ένας ομφαλός, σαν να λέμε το σημείο επαφής του με το άγνωστο (Bokanowski 1998). Για την επαφή με το άγνωστο ο Ευριπίδης χρησιμοποιεί ανοίκεια επεισόδια με αντιληπτικά θραύσματα τραυμάτων που ανοίγουν τις πύλες με ταξίδια στο χρόνο. Πολλές στιγμές στην τραγωδία της Μήδειας αντικρίζουμε αυτό το απροσμέτρητο άγνωστο.

Η McDougal (1989) έχει περιγράψει την ανικανότητα του ψυχωτικού να μείνει επί σκηνής επιτρέποντας στα μηχανικά στοιχεία των παρασκηνίων (σωματικά στοιχεία αναπαραστάσεων), να παραμείνουν πίσω από τη σκηνή, στο ασυνείδητο. Το καλεί Θέατρο του Ανέφικτου σε αντίθεση με το Θέατρο του Απαγορευμένου σε νευρωτικούς, όπου οι αναπαραστάσεις των πραγμάτων έρχονται από τα παρασκήνια.

Στη Μήδεια είμαστε στο θέατρο της απειλής: ο ρεαλισμός της πλατείας έρχεται επί σκηνής, με καθημερινούς ανθρώπους, που προσπαθούν να αποφύγουν κάτι, να κερδίσουν χρόνο. Σαν το Θουκυδίδη ο Ευριπίδης περιγράφει επεισόδια της καθημερινής ζωής, τα τοποθετεί στην ιστορική εποχή τους και τότε όλη η εποχή έρχεται στο φως. Στην Μήδεια ακούμε ένα καθημερινό διάλογο για να εκπλαγούμε στο τέλος ότι όλη την ώρα είχαμε τον Δία επί σκηνής.

Ο ρεαλισμός επί σκηνής θέτει ‘εις παρουσία’ σε διαδικασία μετασχηματισμού τα χαρακτηριστικά του χαρακτήρα, του καθημερινού τρόπου που συνθέτει σε αρμονία τον έσω και έξω κόσμο, ενισχύει το ναρκισσισμό, με ταυτίσεις, μετουσιώσεις, αντιεπενδύσεις και αντιθετικούς σχηματισμούς. Τα στοιχεία που εξωτερικεύει επανερχόμενα απ’ έξω επιφέρουν την απειλή ότι η αυταπάτη της ένωσης με τη μητέρα θα εκτεθεί και θα καταστραφεί. Η απειλή διαιωνίζει το χαρακτήρα ως προστασία από την απειλή που επιβάλει με τρόπο μαφίας (Fain 1997).

Με το χαρακτήρα αποκηρύττουμε (διχοτομούμε) τις αντιλήψεις που απειλούν την αυταπάτη της συγχώνευσης. Η απομάκρυνση από τη συνείδηση τραυματογενών αντιλήψεων τις καθιστά λανθάνουσες και φορείς ψευδαισθητικής πραγματοποίησης της ικανοποίησης. Λόγω της υπερβολικής αντιληπτικής παρουσίας έχουμε μια ψευδαισθητική λειτουργία που κατακλύζει το εγώ που δεν έχει διέξοδο στη γλώσσα. Η παθιασμένη λεκτική αντι-λαβή είναι μια κραυγή που κάνει τα πράγματα θεατά (Θεοφάνια) σε μια καθαρότητα επιφάνειας, Επιφάνεια Αποκάλυψης. Είναι θαύμα. Από τις πρώτες επαφές σώματος-αντικειμένου αναδύεται η ψυχική λειτουργία.

Οι επιδράσεις του περιβάλλοντος που δεν έχουν εσωτερικευθεί στο υπερεγώ αποκαλύπτονται με προβολές του χαρακτήρα πάνω στην επίκαιρη πραγματικότητα. Τίθενται ‘εις παρουσία’ της ομάδος. ‘Αλήθεια’ είναι ό,τι η ομάδα πιστεύει ότι έχει επανα-συσταθεί. Είναι η ‘ιστορική αλήθεια’. Είναι πειστική διότι περιέχει ένα κόκκο υλικής αλήθειας, τη καίρια υλικότητα μιας αμεταβόλιστης διέγερσης.

Οι θεατές ανιχνεύουν τα σωματικά συστατικά από τα οποία φτιάχνουν σαφή τραγικά συναισθήματα, ακολουθώντας τα βήματα στο μονοπάτι των χεριών, του δέρματος, του ματιού, της μύτης που συνδέουν με τα φωνητικά συστατικά των λέξεων (εικόνες συνάφειας, δείκτες ομοιότητας), τους ήχους όπου πραγματοποιείται η Ποιητική του ψυχισμού (Fenichel 1934, σ. 152, Green 2005) (2, 3, 6, 7).

Τα δώρα, τα μάγια, τα φάρμακα δείχνουν την ιστορία σεξουαλικών ταυτίσεων και τη παλινδρόμηση σε μια πιο αμφίθυμη και πιο αμφισεξουαλική στάση προς το αντικείμενο. Με τη παλινδρόμηση φθάνουμε στην απειλή στο περιέχον (δέρμα) και στο σώμα των λέξεων που κινδυνεύουν να χάσουν την ικανότητα να περιέχουν τις διεγέρσεις (Bokanowski 1998, Schmidt-Kitsikis 2001, Bolognini 2006). Τότε αντί για τραγικά συναισθήματα οι θεατές αισθάνονται δυσθυμία. Τα δηλητήρια στα σκεύη της μαγείας, τα άδεια ρούχα που διαποτίζονται με δηλητήρια, τα στολίδια βουτηγμένα στην ύλη των κοπράνων, κρατούν μια συνέχεια του εαυτού μέσα στην απειλή: είναι τα ‘υπόλοιπα’ χρέη που ανατίθενται στην ομάδα και μεταβιβάζονται στα παιδιά.

Στις ομάδες, ομιλούσες κοινότητες, όπου απαιτείται συνεργασία σε πλέγματα σχέσεων και ταυτίσεων αποκαλύπτεται ο χαρακτήρας ως ζώσα διαδικασία. Ιστορία δεν υπάρχει μόνο στην μνήμη, αλλά και στη εδώ και τώρα διαδικασία της ποίησης – της ιστορίας εν τω γεννάσθαι. Η ομάδα θέτει την εξωτερικότητα του πλαισίου, αναιρεί το κορεσμό νοημάτων. Μας διαβεβαιώνει ότι η πραγματικότητα δεν είναι οπωσδήποτε εκτελεστή. Στέλνει τα ανεπεξέργαστα στοιχεία εκεί που ανήκουν στον ιδιωτικό χώρο. Δημιουργεί μια σύμβαση, ένα πλαίσιο-σύμβολο.

Η ‘Μήδεια’, περιέχει στο ηχητικό της σώμα το ‘μηδέ’ και τον αναγραμματισμό ‘Δήμος’ (δημόσιον, δήμιος), που ανακαλεί διαλεκτική ανάμεσα στην ομάδα και στο αρνητικό (8). Το θέατρο της απειλής του απαισιόδοξου ζοφερού Ευριπίδη έχει κοινά σημεία με το θέατρο του Pinder (2000). Για τον Esslin το στοιχείο που το διατρέχει είναι η παρουσία του δήμιου βασανιστή που τρομοκρατεί βάναυσα το θύμα του. Πίσω από αυτή την σκληρότητα υπάρχει η πανικόβλητη επιθυμία και η αγωνιώδης αναζήτηση ενός προσωπικού χώρου για να προφυλαχθεί το άτομο από τον τρόμο της καταδίωξης από … εκτελεστικά όργανα … που έχουν μια ασαφή ιδέα για τις πραγματικές δυνάμεις που δίνουν τις εντολές και τα νήματα που τις συνδέουν. Η εμμονή του Ευριπίδη στη καθημερινότητα κινδυνεύει να γλιστρήσει σε ‘δικαστική’ διαμάχη για το επαληθεύσιμο, σε ανακρίσεις ‘τρίτου βαθμού’.

Σαν το Θουκυδίδη ο Ευριπίδης ξεκινά να αφηγηθεί μια ζώσα ιστορία με ‘αντιλογίες’, διαλεκτικά. Έτσι, ο ανανεωτής των μύθων σόκαρε τους Αθηναίους, διέλυε παραδεδεγμένες ιδέες, τις πανοπλίες ψευδών προσχημάτων. ‘Μέσα από τους μύθους δεν αναζητούσε παρά μόνο τις εξαιρετικές εκείνες στιγμές όπου το περίβλημα της ψυχής σχίζεται βίαια, για να αποκαλυφθούν τα μύχια της’ (De Romilly 1986).



Βιβλιογραφικές αναφορές

Αριστοτέλους Περί Ποιητικής. Μετάφρασις υπό Σ. Μενάρδου. Εισαγωγή, κείμενο και Ερμηνεία υπό Ι. Συκουτρή. Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1991, Αθήνα.

Αλεξοπούλου, Ε. Χ. (2000) Γυναικεία Δράση στον Ευριπίδη. Εκδίκηση και Επιβολή (Μήδεια, Ιππόλυτος, Εκάβη). Ελληνικά Γράμματα. Αθήνα

Βαρβέρης, I. (2005) Κριτικό σχόλιο στην Μήδεια του Peter Stein στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, Αύγουστος 2005, Καθημερινή, 25 Οκτ. 2005, Αθήνα.

Bion, W. R. (1962) Learning from Experience. Karnac 1984 London.

Bokanowski, T. (1998) De la pratique analytique. Presses Universitaires de France. Translated by David Alcom. 2006. The practice of Psychoanalysis. Karnac, London.

Bolognini, S. (2006) Paychoanalytic Empathy. Translated by Malcom Garfield, Free Association Books, London.

Braunschweig, D., Fain, M. (1975) La nuit, le jour. Presses Universitaires de France, Paris.

Delcourt M. (2004) La Vie d’ Euripide. Editions Labor. Bruxelles. Ο βίος του Ευριπίδη. Μετάφραση Λιλή Γιαννακοπούλου. 2006. Ωκεανίδα. Αθήνα.

De Romilly J. (1986) La Μodernite d’ Euripide. Presses Universitaires de France. Η Νεοτερικότητα του Ευριπίδη. Μετάφραση: Αγγελική Στασινοπούλου-Σκιαδά. Ινστιτούτο του Βιβλίου- Α. Καρδαμίτσα. 1997. Αθήνα.

Donnet J-L. (2001) From the fundamental rule to the analyzing situation. International Journal of Psychoanalysis, 82, 129-140.

Fain, M. (1997) Nevrose de caractere et mentalisation, In: Du Charactere, Reveu Francaise de Psychosomatique, 11, 7-17.

Fenichel, O. (1934) Outline of clinical psychoanalysis-Concluded. Psychoanalytic Quarterly, 3, 223-302.

Freud, S. (1908a) On the sexual theory of children. SE. 9.

Freud, S. (1908b) Creative writers and day-dreaming, SE. 9.

Freud, S. (1900) Interpretation of Dreams, SE. 5.

Freud, S. (1919) A child is being beaten. Se 17.

Freud, S. (1937) Constructions in analysis. SE 23.

Jakobson, R. and Pomorska, K. (1980) Dialogues, The MIT Press Classics, Cambridge, Massachusettes.

Green, A. (2001) Life Narcissism. Death narcissism. Translated by Andrew Weller, Free association Books, New York.

Green, A. (2005) Key Ideas for a Contemporary Psychoanalysis. Misrecognition and Recognition of the Unconscious. London and New York. Routledge.

Hartocollis, P. (1998) Lord Byron, his mother and Greece. Canadian Journal of Psychoanalysis, 6 (1), 15-34.

Laplanche J. and Pontalis, J-B. (1073) The Language of Psychoanalysis. W.W. Norton. New York.

Manolopoulos, S. (2001) Euripides’ Hippolytus: ‘the familiar things’. Psychoanaltic Sudies, 1(2), 177-189.

McDougal, J. (1989) Theatres of the Body. A psychoanalytic approach to psychosomatic illness. London. Free Association Press.

Pinder, H. Η νεκρή Ζώνη. Καλλιτεχνικός Οργανισμός Φάσμα, Απλό Θέατρο, 2000, Αθήνα.

Potamianou, A. (1985) The personal myth. Points and counterpoints. The Psychoanalytic Study of the Child, 40, 285-296.

Potamianou, A. (1998) En dehors du tems… dans le figures du mythe: Hellene: brilliance et eblouissement du desir. Revue Francaise de Psychanalyse, 3, 947-955.

Schmid-Kitsikis, E. (2001) Ob Sexuality, sensoriality and sensuality. Scientific Meeting at the Hellenic Psychoanalytic Society, Dec 7, 2001, Athens.

Stein, P. (2005 Director. Euripides’ Medea. Ancient Theater of Epidaurus.

Τζαβάρα, Ε. (2006) Δέσεις και Συνδέσεις στο Πεδίο της Ψυχανάλυσης. Τρίαψις λόγος, Εξάντας, Αθήνα.

Winnicott, D. W. (1971) Playing and Reality. London. Tavistock.

Winnicott, D.W. (1974) Fear of breakdown. International Review of Psychoanalysis, 1, 103-107.

Χειμωνάς, Γ. (1996) Ευριπίδη Μήδεια. Αθήνα. Εκδόσεις Καστανιώτη.





Σημειώσεις (για περαιτέρω προσωπική μελέτη, όχι για παρουσίαση)

1. Το κείμενο της Μήδειας που παρατίθεται έχει μεταφρασθεί από τον Γ. Χειμωνά (1996). Οι αναφορές στην Ποιητική και Ρητορική του Αριστοτέλη είναι σχόλια του Ι. Συκουτρή. Οι βιβλιογραφικές αναφορές τίθενται μέσα σε παρενθέσεις. Οι αριθμοί των στίχων του αρχαίου κειμένου τίθενται μέσα σε αγκύλες. Οι υποσημειώσεις σημειώνονται με έντονα στοιχεία.

2. Η ανάγνωση μιας τραγικής πλοκής είναι και αναγνώριση των ψυχικών κινήσεων: Βασίζεται στο ότι ο ψυχισμός έχει γνώση του πως λειτουργεί και αυτή τη γνώση την αναπλάθει (όνειρο, παιχνίδι). Στις διαδικασίες μετασχηματισμών της πραγματικότητας γεννήθηκαν οι τραγωδίες όταν οι μύθοι συνάντησαν τον λόγο. Στο θέατρο, όπως και στο παιχνίδι η απαρτίωση, η ισορροπία, η μορφοποίηση συναντά τον πρωτογονισμό της μη απαρτίωσης, του άμορφου, της αταξίας. Για τον Green (2005) η Ποιητική της αναλυτικής διεργασίας πραγματοποιείται στο επίπεδο των μικρότερων μονάδων της γλώσσας και ιδιαίτερα στην σχέση τους με την φωνή, όπου έχουμε την σύνδεση έννοιας και συναισθήματος. Οι γλωσσολόγοι έφεραν στο προσκήνιο τη ποίηση της γλώσσας με την αναφορά της στον ρυθμό. Οι ήχοι των λέξεων κρατούν σωματικούς ρυθμούς. Η φωνή είναι το σώμα των λέξεων που ανταλλάσουμε. Ο Αριστοτέλης στη Ποιητική αναφέρεται στο ρυθμό ως σπουδαιότατο μέσον ‘μίμησης’ – μετά τον μύθο και τον λόγο. Πρόκειται για μια βαθύτατη ανάγκη του ψυχισμού (Ι. Συκουτρής, σ. 93). Παράδειγμα: Η Μήδεια θυμίζει την ευεργεσία και θέτει έμφαση με μια παρήχηση του ‘σ’: ‘έσωσέ σ’, ως ίασιν Ελλήνων όσοι ταυτόν συνεισέβησαν Αργώον σκάφος’ [476] (Αλεξοπούλου 2000, σ. 73). Συμμετέχοντας στα δρώμενα μιας τραγωδίας αντλούμε ηδονή εκ του ‘μανθάνειν’, κατά τον Αριστοτέλη (Ποιητική). Δίνει μεγάλη ευχαρίστηση η μετάβαση από την αισθητηριακή στην ερωτογενή ζώνη, από τα σημεία επαφής του σώματος με το αντικείμενο στη λειτουργία. Η μη μορφοποίηση μας δίνει μια αίσθηση ανικανοποίητου και φόβο από τη παλινδρομική απογύμνωση του συναισθήματος που έχασε την ικανότητα να περιέχει και έγινε ένταση. Ο Αριστοτέλης στην Ρητορική (στιχ. 30-32) αναφέρεται στην ευχαρίστηση στην λειτουργία (Ι. Συκουτρής).

3. Η μετεγγραφή των ασυνειδήτων αναπαραστάσεων πράγματος στο προ-συνειδητό σε αναπαραστάσεις λέξεων είναι μια ειδοποίηση - γνωστοποίηση και ποίηση διαφοράς είδους, κ΄λαθε νέα μεταγραφή δίνει στην λέξη ειδικό νόημα. O Pierce διέκρινε τρεις τύπους σημείων: Δείκτης (index) και εικόνα (icon), που βασίζονται σε μια πραγματική σύνδεση μεταξύ σημαίνοντος και σημαινομένου, λόγω συνάφειας στην πρώτη περίπτωση και λόγω ομοιότητας στην δεύτερη. Ο τρίτος τύπος σημείου είναι ‘το τρίτον’: το σύμβολο, που βασίζεται όχι σε μια πραγματική σχέση μεταξύ σημαίνοντος και σημαινομένου αλλά σε μια προγεγραμμένη, συμβατική σχέση μεταξύ των δύο. Το σύμβολο συνιστά ένα πλαίσιο (frame) που έχει διάφορες συγκείμενες (contextual) εφαρμογές ανάλογα με τα τεκταινόμενα (occurrences).Η εικόνα (icon) εννοείται ως μια εικόνα που έχει ήδη συντελεστεί, μια εμπειρία που έχει πραγματοποιηθεί στο παρελθόν. Ο δείκτης (index) αναφέρεται στο παρόν. Το σύμβολο ανοίγει τις δυνατότητες και τα ενδεχόμενα για το μέλλον (Jakobson, Pomorska, 1980).

4. Σε διαταραχές του χαρακτήρα κάτι πραγματικό δεν βιώνεται ως δίκαιο, δεν απαρτιώνεται στο υπερεγώ-ιδεώδες του εγώ. Η καθημερινή ζωή - με προβολές των στοιχείων του χαρακτήρα πάνω σε ναρκισσιστικούς δεσμούς με τα αντικείμενα - δημιουργεί αδιέξοδα μεταξύ ανάγκης και αποφυγής της εξάρτησης, εγκατάλειψης ελέγχου του πρωταρχικού αντικειμένου και απειλής μη επιβίωσης του εαυτού.

5. Η Delcourt (2004) αναφέρει: Αυτό που έμαθε ο Ευριπίδης από το φυσικό φιλόσοφο Αναξαγόρα ήταν να βλέπει τη φύση όχι σαν ένα σύνολο από σχήματα, αλλά σαν ένα χάος προφανές, στο οποίο απαιτείται να μπει τάξη. Ο ποιητής έπλασε στο πρόσωπο της Μήδειας μια γυναίκα αδάμαστη, ανήμερη, αχαλίνωτη και παθιασμένη, παράφορα ερωτευμένη, που χάνει τα λογικά της από τη προδοσία. Αυτό που την κάνει τρομακτική είναι ότι κατέχει τα μυστικά της φύσεως και είναι αποφασισμένη να τα χρησιμοποιήσει.

6. Οι D. Braunscweig και M. Fain (1975) αναφέρθησαν στην σχέση του ονείρου με την τραγωδία. Η μεταμόρφωση ενός ονείρου σε ανάμνηση ικανή να αποτελέσει το αντικείμενο μιας αφήγησης θέτει σύνθετα προβλήματα. Το όνειρο μπορεί να αποτελέσει ανάμνηση όπως ένα γεγονός που έχει πραγματικά βιωθεί. Το όνειρο που αποτυγχάνει να δώσει ικανοποίηση σε μια ενόρμηση γίνεται ανάμνηση που μπορεί να το αφηγηθεί την επομένη μέρα ο ονειρεύομενος της νύχτας. Στο πλαίσιο της τραγωδίας οι κατηγορίες του ειδωμένου και του ακουσμένου διέπονται από διάφορες ιδιότητες των διαλόγων που έχουν ειπωθεί επί σκηνής. Όταν οι ηθοποιοί έρχονται αντιμέτωποι στον διάλογο, τα λόγια υπακούουν σε μια τάση για εκφόρτιση, ο οργασμός και ο θάνατος είναι οι έμμεσοι πρωταγωνιστές του δράματος. Όταν ο αφηγητής ενημερώνει τους θεατές γι αυτά που έχει δει ο λόγος του στοχεύει να αναπαραστήσει ένα είδος συμβιβασμού. Η τάση προς εκφόρτιση που επικρατούσε επί σκηνής στο διάλογο των ηθοποιών θριάμβευσε στα παρασκήνια και ο αφηγητής που το γνωστοποιεί στους θεατές δίδει ένα άκουσμα που είναι σημαδεμένο από τη γνώση των μοιραίων υπερβολών, στις οποίες καταλήγουν τα μη ελεγχόμενα πάθη. Κάθε σκηνή που κινητοποιεί εκφόρτιση ψυχικής ενέργειας θα βλέπεται. Ο Donnet (2001) εξηγεί το acting out ενός άντρα που μένει άφωνος όταν του δίνεται ο βασικός κανόνας. Ο κανόνας των ελεύθερων συνειρμών χάνει το status του ως εργαλείο. Γίνεται ο ασυνείδητος παράγων επί της αναλυτικής σκηνής. Έχει χάσει την αναφορική αξία του τρίτου. Αλλά δεν έχει χάσει τη λειτουργική του σχετικότητα, αφού έχει παράξει ένα μεταβιβαστικό σύμπτωμα που μπορεί να ερμηνευθεί. Υπάρχουν όμως και προλεκτικά προαναπαραστατικά τραύματα τα οποία χρειάζεται να τα κατασκευάσουμε ως εμπειρίες και να τους δώσουμε μια θέση στην υποκειμενική ιστορία. Τον έρωτα τον βλέπει ο Ευριπίδης ως μυστική αφορμή δημιουργίας. Ο Ευριπίδης έχει μια επιθυμία να ξαναφτιάξει τον κόσμο διαφορετικό. Οι συναισθηματικές εκδηλώσεις που ο Ευριπίδης περιγράφει έχουν από μόνες τους ηδύτητα. Σαν να προτείνει μια φυγή στη τέχνη. Από τους θρήνους περνάμε στην ποίηση των θρήνων, ευεργεσία αναπαραστάσεων που λειτουργούν, ομορφιά σε ένα κόσμο βάναυσο γεμάτο τρόμο (De Romilly 1986). Ο Ευριπίδης ζητά να αντέχουμε μια αβεβαιότητα για την έκβαση, για τη ταυτότητά μας. Εντούτοις παραμένει διαυγής μέχρι τέλους ακόμα και με θαύματα. Οι ανατροπές του έχουν ερωτικούς στόχους και ποιότητα μετουσίωσης, δίνουν έκβαση στη πλοκή. Σε στιγμές που η κατάσταση του εαυτού αποκαλύπτεται σε μια Θεοφάνια-acting out, χρειάζεται μια ‘συν-παράσταση’ από κάποιον τρίτον, έναν μάρτυρα-ακροατήριο που αφηγείται και μετασχηματίζει τη κοινή τους εμπειρία.

7. Η ιστορική αλήθεια αποκαθίσταται όπως το παραλήρημα με ψευδαισθήσεις (Freud 1937, Winnicott 1974). Όχι μόνο σε προλεκτικά τραύματα αλλά και σε αυτά που συνυφαίνονται με πρωτόγονες συγκρούσεις της παιδικής σεξουαλικότητας χρειάζεται ανασύστασης της ιστορικής αλήθειας (Bokanowski 1998). Σύμφωνα με την ποιητική του R. Jakobson δεν ισχύει η αντινομία μεταξύ σταθερότητας και αλλαγής, μεταξύ στάτους και ιστορίας, συγχρονία και διαχρονίας: Η συγχρονία και η διαχρονία έχουν και μια στατική κατάσταση και μια δυναμική. Η συνύπαρξη και η αλλαγή είναι άρρηκτα δεμένες. Οι μετασχηματισμοί γίνονται στα συστήματα με μια εσωτερική λογική, όχι προς μία πρόοδο, αλλά με επαναλήψεις. Η ιστορία πραγματοποιείται σε σημεία συγκλίσεων και αποκλίσεων. Στη τραγωδία τα στοιχεία που δεν έχουν εσωτερικευθεί και έχουν συντεθεί σε ένα σύστημα χαρακτήρα τίθενται εντός διαδικασίας, εντός της υποκειμενικής ιστορίας. Η τραγωδία πραγματοποιείται σε πραγματικό χρόνο με παλινδρομικές και συνθετικές κινήσεις ως το πρόσφατο μέρος της ιστορίας, ανάμεσα στον δραματουργό και στην ομάδα των θεατών. Η μίμηση, η αλληλουχία των δρώμενων, το νόημα, δεν μπορεί δεν μπορεί να χωρισθεί από την εμπειρία συμμετοχής στη πραγματικότητά τους.

8. Το θέατρο του Ευριπίδη έχει κοινά σημεία με το θέατρο του Pinder (2000). Για την Νεκρή Ζώνη ο Martin Esslin εξηγεί: Το στοιχείο που διατρέχει τα έργα του είναι η παρουσία του δήμιου βασανιστή που τρομοκρατεί βάναυσα το θύμα του. Πίσω από αυτή την σκληρότητα υπάρχει η πανικόβλητη επιθυμία και η αγωνιώδης αναζήτηση ενός προσωπικού χώρου για να προφυλαχθεί το άτομο από τον τρόμο της καταδίωξης από … εκτελεστικά όργανα … που έχουν μια ασαφή ιδέα για τις πραγματικές δυνάμεις που δίνουν τις εντολές και τα νήματα που τις συνδέουν. Εμβρόντητο το άτομο υφίσταται ανακρίσεις ‘τρίτου βαθμού’… Την ίδια τρομοκρατία ασκεί ο γραφειοκρατικός αστικός κώδικας, που καταστρέφει κάθε δημιουργικότητα. Ένα απόβλητο άτομο μέσα σε ένα ακατανόητο κόσμο αισθάνεται δέος εμπρός στην παράλογη αδιαπερατότητά του. Ταυτίζεται με τον επιτιθέμενο και φορά αυτός τη δημόσιο - υπαλληλική ταυτότητα. Οι γλωσσικές μονομαχίες είναι αμείλικτες και θανατηφόρες… Και ... η σκληρότητα επιφέρει πόνο και αποφέρει ηδονή στον βασανιστή χωρίς αγάπη και τρυφερότητα. Συνεχώς όμως επανέρχεται το πρόβλημα της επαλήθευσης. Το άτομο δεν μπορεί ποτέ να είναι απολύτως βέβαιο ότι όσα του λένε είναι αληθινά, και πειστικά και μπορούν να επαληθευτούν. Η μοναδική αυθεντική απόδειξη … αληθινή επαφή … είναι οι άμεσες ενδείξεις μαρτυρίου που επιβάλλεται εμπρός στα μάτια μας. Ο Pinder δεν καταδικάζει. Απλά καταγράφει, και συναρπάζεται… Όπως είπε κάποτε ο ίδιος, μεγάλο μέρος από τα έργα του μπορεί να φαίνεται αστείο, αλλά φτάνει ένα σημείο που παύει το αστείο – κι αυτό είναι όλο το θέμα’. Ο Michael Billington γράφει ότι η Νεκρή Ζώνη είναι η ανατομία της δημιουργικής ζωής: Η επιδεικτική επιτυχία ακολουθείται από το φάντασμα της ατημέλητης αποτυχίας, η δημόσια εικόνα από την ιδιωτική αγωνία. Η επένδυση από την αδιαφορία, τον μηδενισμό των διεγέρσεων Ταυτόχρονη οργή και όρεξη για ζωή σε συνδυασμό με μια αίσθηση ότι τραγουδάμε στο κενό.


Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Ενηλίκων



Μήδεια :
«Παρ’ όλο που γνωρίζω ποια φρίκη θα τολμήσω, πιο μεγάλος είναι ο θυμός από τα λογικά μου, αυτός που τα δεινά γεννάει του κόσμου»




Αναδημοσίευση απο:
http://anti-amazon.blogspot.com/2010/11/blog-post_7089.html